Sorry voor de veel te lange stilte op onze blog, maar we zijn de afgelopen weken ontzetten druk geweest met een aantal advanced modules voor onze master. Hopelijk hebben we snel weer tijd om weer wat uitgebreider over de afgelopen maanden te schrijven. Via dit bericht wil ik jullie graag even op de hoogte stellen van het feit dat Carla eerder deze maand te zien is geweest op ABC News… Dit was i.v.m. het bezoek van actrice Salma Hayek aan Sierra Leone en blijkbaar heeft ze daar borstvoeding gegeven aan een lokale baby. Genoeg dus voor enige discussie in conservatief Amerika en hier kon de mening van dr. Carla, de borstvoedingsdeskundige, natuurlijk ook niet bij ontbreken… Kijk zelf maar…

http://abcnews.go.com/video/playerIndex?id=6862196 (Carla op -02:17)

http://abcnews.go.com/Video/playerIndex?id=6860841 (Carla op -03:10)

en de volledige docu (Carla op 05:16):

Van 30 Oktober tot 14 November hebben wij, Nel en Piet – ouders van Carla, een reis gemaakt naar Sierra Leone met als belangrijkste doel Carla en Bart te bezoeken om met eigen ogen te zien hoe ze daar leven en werken. Het zijn twee onvergetelijke weken geworden die een diepe indruk op ons hebben gemaakt. Carla en Bart wonen en werken x96 voor Afrikaanse begrippen x96 in een prachtige, goed onderhouden accommodatie en maken deel uit van een bevlogen team, dat zo goed en zo kwaad als mogelijk is het ziekenhuis en het voedingscentrum draaiend houdt. Dat valt niet mee in een land dat niet alleen op elk denkbaar terrein structurele problemen heeft, maar waar ze ook voortdurend worden geconfronteerd met vele dagelijkse zaken die om een oplossing vragen. We hebben van dichtbij kunnen zien dat ze een druk leven hebben, maar ook dat ze goed in staat zijn hun rust te bewaren en steeds weloverwogen hun weg zoeken. Ze zijn er op hun plaats en ze kunnen het aan, ondanks het (althans dat vonden wij!) slopende klimaat waarin ze leven. We zijn trots op hen.

Bij aankomst in het holst (ca. 03.00 uur) van de nacht van donderdag op vrijdag werden we door Carla en Bart van het vliegveld gehaald en konden we nog wat slapen in een klein, aan de zee gelegen hotel.

Die vrijdag zijn we met de ferry naar de hoofdstad Freetown gegaan om boodschappen te doen en geld te halen.

De rest van dat weekend logeerden we met zx92n vieren in het Tacugama Chimpanzee Sanctuary, waar we x92s nachts onder de klamboe soms wakker werden van het lawaai van de apen.

Zondagmiddag zijn we naar hun Magbenteh Hospital vlak bij de stad Makeni gereden. Ook het tweede weekend  zijn we van vrijdag tot zondag met zx92n vieren op pad geweest. Nu naar de kust om kennis te maken met de inderdaad prachtige, ongerepte, witte stranden van Sierra Leone.

De overige negen dagen en nachten logeerden we bij Bart en Carla thuis op het ziekenhuisterrein. Dat was een belevenis op zich, omdat we alles van dichtbij konden volgen. Het was jammer dat xe9xe9n voorgenomen trip niet door kon gaan, namelijk een bezoek aan de oliepalmplantage in Yele. We moesten daarvan af zien omdat de palmolieproductie juist op dat moment officieel in gebruik werd genomen. Dus: veel gasten, veel autox92s nodig, veel extra gedoe! 

Tijdens ons verblijf bij Carla en Bart hebben we diverse activiteiten ontplooid. Santos, xe9xe9n van de huisbedienden, heeft met ons beiden een wandeling van ruim 2 uur gemaakt (pfff!) door diverse dorpjes in de directe omgeving van het ziekenhuis. Hij heeft ons voorgesteld aan de x91chiefx92 van xe9xe9n van de dorpen en heeft laten zien waar hij zelf woont. We zagen hoe er stenen gebakken werden voor de aanleg van een nieuwe dorpspomp en hoe er op het land gewerkt werd. Maar we hebben vooral heel veel aan Santos gevraagd. Over de producten op het land en aan de bomen, over het aantal oogsten per jaar, over het eigendom van het bouwland en de producten, en nog heel veel andere dingen. Het land zag er vruchtbaar uit en er werden veel verschillende gewassen verbouwd. En toch zijn er heel veel ondervoede (of verkeerd gevoede!) kinderen.

Santos en zijn dochtertje Rose…

De chief van zijn dorp…

En samen met David, de kok, zijn we gedriexebn op de fiets (jawel!) naar de markt in Makeni geweest. Ook dit was, net als de wandeling met Santos, een unieke kans om van heel dichtbij het leven daar mee te maken. Het was een grote en deels overdekte markt, waar het werkelijk krioelde van de aanbieders van alle denkbare waren. Iedereen heeft maar een paar vierkante meter! Het lijkt wel of de ene helft van de bevolking iets aan het verkopen is aan de andere helft. Maar het was toch geen chaos. Integendeel! Daarna hebben we in een winkeltje wat houtsnijwerk gekocht. En Nel is later nog een keer met David naar de markt geweest om een mooie lap stof te kopen.

We kregen nog een derde kans! Allebei zijn we, elk apart, een keer mee geweest met Carla en x91nursex92 Emilia op x91outreachx92. Ze bezoeken dan met een auto van Unicef de dorpen in de regio, met als belangrijkste doel de moeder/kind zorg verbeteren. Mijn (Piet) eigen x91outreachx92 bestond uit een  voorlichtingsbijeenkomst in xe9xe9n van de grotere dorpen, waar op het hoogtepunt 73 volwassenen en kinderen aanwezig waren in een ruimte zo groot als een kleine huiskamer bij ons. De x91outreachx92 van Nel stond vooral in het teken van het opsporen en naar het ziekenhuis meenemen van sterk ondervoede kinderen. Op de terugweg was het x91bakkiex92 van de auto gevuld met vier van die kinderen, plus hun moeders en sommige broertjes of zusjes die niet alleen thuis konden blijven. 

Vlak voordat we zouden vertrekken voor ons tweede weekend werd er een premature tweeling geboren, waarvoor een couveuse nodig was. Er stond nog een eenvoudige x91bouwpakketx92 couveuse en die hebben we ter plaatse hals over kop en met vereende krachten in elkaar gezet en provisorisch aan de praat gekregen. De tweeling heeft er nog wel gebruik van gemaakt, maar heeft het helaas toch niet gehaald.

Zeker vermeldenswaard is ook dat Nel op zekere middag de kinderen van het voedingscentrum (en hun moeders!) heeft beziggehouden met tekenen, kleuren, stickers plakken, ballonnen en dergelijke zaken, die we speciaal daarvoor uit Nederland hadden meegenomen.

Ook heeft Nel samen met Bart  xe9xe9n van de twee bergen direct achter het ziekenhuis beklommen.

Zelf ben ik (Piet) bezig geweest met diverse kleine huishoudelijke zaken, zoals b.v. een WC-bril, en heb ik twee fietsen weer redelijk tot goed aan de praat gekregen. Beide fietsen werden onmiddellijk weer druk gebruikt. Ook heb ik later de wel heel snel gefabriceerde couveuse nog een keer in alle rust wat beter in elkaar gezet.

Tenslotte nog een paar dingen die ons erg zijn opgevallen:

Het kan niet anders of transport en mobiliteit is xe9xe9n van de grootste en meest urgente problemen van Sierra Leone. Er zijn maar een paar goede wegen (gelukkig ook de weg van Freetown naar Makeni!). Verder is het wegennet niet alleen onverhard, maar naar onze maatstaven ook zeer slecht. Er zijn heel weinig vrachtwagens en wat er rijdt is meestal oud. De helft daarvan staat defect langs de kant van de weg en dan steken er twee monteurbenen onderuit. Officieel is er heel weinig openbaar vervoer: een paar buslijnen! Maar dat wordt gecompenseerd door een enorm aanbod van meestal zeer oude bestelbusjes (tot 20 man erin plus een enorme daklast erop!) die vooral buiten de stad actief zijn, en door mogelijk nog meer kleine personenautox92s en lichte motoren die vooral binnen de steden als taxi gebruikt worden. Bij de ingang van het ziekenhuis zie je altijd wel xe9xe9n of twee van die lichte motoren staan wachten op passagiers.

Straatbeeld in de hoofdstad Freetown…

De mensen zijn ontzettend hartelijk en gastvrij. Zo kregen we aan het einde van onze x91outreachx92 bezoeken een warme maaltijd voorgezet.

Verder hebben de mensen die we ontmoet hebben een heel duidelijk gevoel voor eigenwaarde. En ze zijn trots op hun land. Ze zagen ons echt als gasten van hun land: Welkom in Sierra Leone zei bijna iedereen. Het feit dat we de ouders van Carla waren, maakte ons extra welkom. Trouwens, ze vonden dat we er voor onze leeftijd erg jong en vooral fit uitzagen en die beeldvorming zegt veel over de onvergelijkbare leefomstandigheden tussen hen en ons.

We zouden nog veel meer kunnen schrijven, want dit bezoek heeft echt een hele diepe indruk op ons gemaakt. Temeer daar we beiden de neiging hebben ons in alle problemen te willen verdiepen en naar oplossingen te helpen zoeken. Dat gaat natuurlijk niet. Maar vergeten zullen we het ook niet.

De huisstaff, v.l.n.r. Prince, Martin, David en Santos…

Over September wou ik het maar kort houden. Die maand stond vrijwel geheel in het teken van een heerlijke vakantie naar Zuid-Afrika met een korte tussenstop in Nederland.

Kernwoorden Nederland:
-    heerlijk om iedereen weer eens te zien
-    wat een boel babyx92s!!
-    wat een boel verhuizingen!!
-    hallo, het is augustus, waarom is het niet warmer?!?
-    nieuwe garderobe voor komend jaar aangeschaft

Kernwoorden Zuid-Afrika:
-    vrienden
-    wijn
-    eten
-    5 kg aankomen (Carla dus
-    vogels
-    the big 5 (bijna)
-    walvis-spotten
-    relaxen

Kortom het was fantastisch, maar aan alle mooie dingen komt een eind en 21 September stonden we weer dapper op Schiphol met ruim 40 kg aan nieuwe kleren, drop, tandpasta, borrelnoten, een nieuw satellietgeval voor het internet in Magbenteh, omdat de bliksem in de oude was geslagen, jeu de boules ballen (nogmaalsx85een leuk cadeau Sytske, niet praktisch, maar zeker leuk) enz. enz. Kortom, geheel gewapend om aan ons tweede jaar in Sierra Leone te beginnen. Toch wel redelijk uniek, omdat wij nog nooit langer dan 9 maanden op een plek in de tropen hadden gewerkt hiervoor.

Bij terugkomst:
Terug in Magbenteh vielen een aantal dingen meteen op:

1)    Er stond schimmel in al onze kastenx85.welkom thuis! Dat is blijkbaar de prijs van vakantie op het hoogtepunt van het regenseizoen. Gelukkig bleek de schimmel een wonderlijke voorkeur te hebben voor de wanden van onze x93kwaliteitskastenx94 ten opzichte van onze kleding. Dus we hebben nauwelijks iets weg hoeven gooien.
2)    Er had wederom een projectauto zijn laatste adem uitgeblazen, waarmee het wagenpark nu officieel gereduceerd was tot 1 zwaar rammelende 4×4 bus, 1 toyota hilux uit de pre-history met dubieuze remmen en 1 toyota surf, die eigenlijk alleen maar tijdelijk te leen is. Er was inmiddels dus een ban uitgesproken op het rijden op onverharde wegen, waarmee leuke weekend tripjes naar de kust, of eigenlijk naar enige andere bestemming dan Freetown voorlopig onmogelijk waren, en het outreach-programma, dat nog altijd geen eigen auto had (in bestelling bij UNICEF) was tot nader orde gestaakt. Gelukkig is de outreach-auto inmiddels gearriveerd en zijn we per begin november weer gestart.
3)    Het was topdrukte op het voedingscentrum (TFC), ruim 120 kinderen, terwijl de capaciteit maar 100 is. Dat werd in de dagen erna nog een tikkie erger, op het hoogtepunt van de drukte, lagen er 140 ondervoedde kinderen, met moeders/vaders of omax92s en met een hele zwik aan broertjes en zusjesx85kortom, een klein dorp! Gelukkig is het de laatste weken weer wat aan het afnemen, met het einde van het natte seizoen en de eerste oogsten, die van het land komen is het beruchte x93hongerseizoenx94 weer ten einde aan het komen.

Duitsers op bezoek:
Kort na onze terugkomst, kreeg Magbenteh bezoek van drie Duitse heren, Uwe, Fred en Eric. Fred en Eric leggen als particulier initiatief zonne-energie systemen aan in Afrikaanse ziekenhuizen. Ze werven zelf de fondsen en regelen alles en ook Magbenteh mag daar van meeprofiteren. We hadden dus al hoge verwachtingen van 24 uur stroom voor het einde van het jaar, maar dat was iets te positief ingeschat. Het is namelijk nogal veel werk. Maar goed, de eerste fase is klaar, ze hebben een aantal weken overal kabels getrokken en in de store staan de panelen al klaar, maar er moeten nog een aantal materialen bijkomen, voordat ze definitief alles kunnen aansluitenx85hopelijk over een half jaar of zo. Uwe is een automonteur , die ze hadden meegenomen voor de technische ondersteuning. Hij heeft echt heel erg zijn best gedaan, maar kon niks betekenen voor ons wagenpark. Hij heeft wel de bus waarmee ons personeel van en naar het ziekenhuis wordt vervoerd nieuw leven ingeblazen en van twee kapotte Nissans (1 van ons en 1 van dr. ABD) weer 1 hele Nissan gemaakt (voor ABD).
En ze hadden een oranje scooter bij zich waarvan Bernhard (na betaling) nu de trotse eigenaar is.

Veranderingen in het team:
Het team blijft wisselen. Dat houd je met dit werk.

Tijdens onze vakantie was Kimberley al vertrokken, waardoor Zoe nu in haar eentje probeert een zekere orde in te slijten in de dagelijkse gang van zaken op de maternity afdeling. Small small (zie onder).

Begin Oktober namen Johan en Margot afscheid. Dat was extra raar voor ons, omdat we precies op dezelfde dag als Johan begonnen waren in Magbenteh en hij nu naar huis ging, terwijl wij bleven. x93The end of an erax94, zo voelde het tenminste.
Margot had tijdens een van haar laatste bezoeken aan een outreach-kliniek overigens nog een bijzonder afscheidcadeau gekregenx85.een geitx85of een bok eigenlijk.

Die is op de avond van hun afscheidsetentje x93eregastx94 geworden op iedereen zx92n bord. Lekker hoor, geitenbrochette. Hadden we sinds Burundi niet meer gegeten.

Kort daarna was het de beurt aan Annelies, onze fysiotherapeute. Haar vervanging Ellenoor was inmiddels gearriveerd, ingewerkt en klaar om het stokje over te nemen, dus Annelies kon met een gerust hart gaan, maar jax85.makkelijk is toch anders, zelfs voor lachebekje Annelies was het even slikken.

Een geheel onverwachts vertrek was dat van Daan, onze technische man op de compound. Een week na onze terugkeer van vakantie is hij om persoonlijke redenen naar Nederland teruggegaan. Zo zit je nog samen aan een biertje om je terugkeer uit Zuid-Afrika te vieren, zo neem je al weer afscheid. Zo grillig kan het leven in de tropen zijn.

En verder hebben we sinds eind Oktober twee co-assistenten op bezoek. Rebecca en Gerdien, beiden van de VU en bijna afgestudeerd arts, dus al lekker zelfstandig.

Hoog bezoek, wederom:
We hebben in Oktober ook weer geheel onverwachts een mega-celeb op bezoek gehad. We werden die ochtend pas gewaarschuwd dat er een hele UNICEF delegatie kwam en toen stond aan het begin van de middag ineens Selma Hayek op de stoep. Niet dat wij haar herkenden, zouden dwars over haar heen gelopen zijn op straat, maar ze schijnt een Oscar gewonnen te hebben of genomineerd te zijn geweest oid. Ze kwam een actie van pampers promoten. Bij elk pak luiers een tetanus vaccinatie voor een vrouw in de derde wereld zoiets. Schijnt dat Procter en Gamble haar een kapitaal heeft betaald om mooi te wezen in Sierra Leone, maar ze was diep geroerd en heeft zelfs een deel van het geld (!) aan Unicef gegevenx85mmmm. Overig saillant detail is dat ze verloofd was met een hele rijke fransman en dat ze een huwelijk gepland hadden wat 3,5 miljoen dollar zou moeten gaan kosten. Lijkt me de ideale persoon om UNICEF te representeren, toch?!? Oh jax85 ze heeft het geld uiteindelijk niet uitgegeven aan haar droomhuwelijk, want het stel was alweer uit elkaar voordat het zo ver was! Misschien kan ze een deel van het geld (bijvoorbeeld de xe9xe9n miljoen dollar (!) voor de bloemen) dat ze vast en zeker al opzij had gezet voor het huwelijk nu aan ons gevenx85 Ze was wel onder de indruk van wat ze hier heeft gezienx85 getuige de tranen tijdens haar voordracht voor de VN (of wellicht is ze echt een goede actrice x85

Hier wat nieuwsitems over haar bezoek, waar je ook enkele keer ons TFC ziet voorbij komen:
NU.nl
SKY-news
en… de tranen

Zwartste week ooit op de maternity:
Minder leuk was de laatste week van Oktober, die de annalen ingaat als de x93zwartste week op de maternity ooitx94.
Op maandagavond begon het met een keizersnede, voor een moeder met een dwarsliggend overleden kind, die ik (Carla) samen met Karin heb gedaan. Bij terugkomst op de afdeling na de operatie, waren er twee nieuwe gevallen opgenomen. Wederom iemand met een overleden dwarsliggend kind en nog een derde vrouw die eigenlijk ook naar OK moest met een gescheurde baarmoeder en een al overleden kind in de buik, maar we hebben maar twee keizersnede-sets, dus uiteindelijk de dame met dwarsligger geopereerd want die had nog weexebn en de andere over de nacht getild wat gelukkig goed afliep. Op dinsdag Karin dus deze mevrouw met ABD geopereerd.

Woensdag werden we gebeld door dr. Frank (Nederlandse tropenarts) uit Masanga (ziekenhuis in de middle of nowhere in Tonkolili, de buurprovincie, ongeveer anderhalf uur rijden van ons vandaan).  Hij had een patixebnte met een uterusruptuur en overleden baby in de buik. Hij had zoiets nog nooit zelf geopereerd en durfde het niet in zijn eentje aan. Uiteindelijk is hij met de patixebnt naar ons ziekenhuis gekomen en hebben we er een groepsproces van gemaakt met Karin, Bart en Frank aan tafel en ik met net in een boek gelezen aanwijzingen op de achtergrond, want de baarmoeder was zo erg beschadigd dat hij in zijn geheel verwijderd moest worden en dat had Karin ook nog nooit alleen gedaan en Bart en ik samen 1 keer.
Terwijl de operateurs bijna klaar waren, kwam er al weer een jonge vrouw binnen, doodziek met een verhaal van een dramatisch lange thuisbevalling. Gelukkig kon ik het kindje er met vacuum uitkrijgen, maar het mocht niet meer baten, het kind was al lang overleden en de moeder was zover heen qua infectie, uitputting en orgaan falen dat ze de ochtend niet gehaald heeft. Ze was pas 19. Die nacht overleed ook nog een andere zwangere jonge vrouw, die eerder die dag was opgenomen met rare buikklachten. De volgende ochtend kon zelfs onze ervaren Sierra Leonese verloskundige van 55 jaar haar ogen niet droog houden toen ze bij de overdracht moest vertellen dat we in een avond/nacht 3 kinderen en twee moeders waren verloren.
Donderdag werd er een keizersnede gedaan bij een mevrouw, die nog geen weexebn had, en een levend kind, dat ook dwars lag. Gelukkig zijn we er nu vroeg genoeg bij dachten we, maar helaas. De keizersnede ging moeiteloos, maar het kindje stortte na de bevalling compleet in en overleed. Waarschijnlijk had het een aangeboren hartafwijking of iets dergelijks.

Al met al hadden we dus aan het eind van de week een afdeling vol met vrouwen met pijnlijke buikwonden en zonder kind, die zichzelf in hun handjes mochten knijpen dat ze nog leefden. Hoe deprimerend kan het worden.

Als we de balans opmaken van een half jaar lang maternity afdeling is het in elk geval duidelijk dat we een zeer noodzakelijke service bieden. Het is inmiddels topdruk, maar dat heeft jammer genoeg meer te maken met de beroerde toestand van de overheidsziekenhuizen, dan met het feit dat wij het zelf zo goed doen. We krijgen de laatste maanden namelijk continu verwijzingen van zowel het overheidsziekenhuis in de provincie Tonkolili, waar ze geen materialen meer hebben om keizersnedes te doen, als van het overheidsziekenhuis in onze eigen provincie Bombali, waar de dokter nooit meer aanwezig lijkt te zijn. We zijn dus blijkbaar de enige plek in twee volledige provincies waar vrouwen nog terecht kunnen en daar worden we niet vrolijk van. Het is gelukkig niet allemaal misxe8re.
Heel af en toe komen er nu ook dames x93gewoonx94 bevallen en dankzij de inzet van Zoe en onze locale x93midwifesx94 is inmiddels twee keer per week een prenataal spreekuur gerealiseerd, waar zwangeren terecht kunnen voor controle, adviezen, de noodzakelijke vaccinaties en waar ze gratis een muskietennet krijgen om malaria in de zwangerschap te voorkomen. We hopen dat we daarmee probleemgevallen vroegtijdig kunnen opsporen, als er nog wat aan te doen is.

Wat er verder nog gebeurde in November:
Tenslotte stond de maand November in het teken van het langverwachte bezoek van mijn ouders, waarover ze in het volgende weblog stukje zelf verslag zullen doen. Andere dingen die in november plaatsvonden waren de officixeble opening van de palmoliefabriek in Yele en de x91grotex92 finale van de ledenwerfactie van LLiNK.

Officixeble opening Yele:
Nadat eind mei de eerste olie van de band rolde, of beter gezegd droop, was het op 14 november eindelijk zover dat de fabriek officieel geopend zou worden. Het idee was dat de opening zou worden gedaan door niemand minder dan de president zelf, maar helaas was hij verhinderd en in zijn plaats kwam de minister van Trade en Industry. Gelukkig luisteren beide naar de naam Koroma, net zoals ongeveer een vijfde van de bevolking hier, en was het plakkaat ter ere van de opening niet geheel onjuist .

De opening zelf was klassiek Sierra Leonees. Eerst een goed aantal christelijke en moslim gebeden en hierna eindeloos lange speeches, waarbij iedere keer de eerste 5 minuten worden gebruikt om alle protocollen te volgen waarbij iedereen van enige importantie bij naam en uitgebreide titel wordt genoemd. Al met al was het leuk om mee te maken, maar moet je ook weer niet al te vaak dit soort gelegenheden hebben.

In het midden met witte pet de minister en links van hem Fred, de voorzitter van Lion Heart.

LLiNK ledenwerfshow:
Verder stond november voor ons ook nog in het teken van de LLiNK ledenwerfactie. Voor diegene die hier nog niet van gehoord hebben. Dit was een actie georganiseerd door de nieuwe omroep LLiNK waarbij mensen de gelegenheid kregen om via een kort filmpje aandacht te vragen voor hun goede doel. Diegene met de meeste stemmen op zijn of haar filmpje kreeg uiteindelijk x80 75.000 te besteden voor zijn of haar goede doel, niet verkeerd dus! Ik had ook een kort filmpje over ons TFC ingestuurd en mede dankzij jullie steun zaten we met 339 stemmen bij de laatste vijf. Op 20 november was er een grote live tv show waarbij zoveel mogelijk nieuwe leden gevonden moesten worden en waarbij dus ook die x80 75.000 uitgedeeld zou worden en ook wij (zijnde de Lion Heart) waren hierbij aanwezig!
Helaas kon ik natuurlijk niet persoonlijk aanwezig zijn tijdens deze live-uitzending, maar een van onze enthousiaste medewerkers van de Lion heart, Caroline, heeft mij die avond met verve vertegenwoordigd. Wij hebben hier via een webcam en Skype (Barry & Loraine nog bedankt) het programma een beetje kunnen volgen. Op ons kwam het geheel een beetje rommelig over en was er vooral veel te weinig tijd en aandacht voor de vijf filmpjes en de bijbehorende goede doelen en ging het vooral over waarom LLiNK toch zox92n fijne groene omroep is (of binnenkort was?!?). Schijnbaar dachten meerdere mensen in Nederland hier zo over en het programma had uiteindelijk dus ook bedroevend slechte kijkcijfers (92.000 kijkers, dit is ongeveer net zoveel als de gemiddelde 3e herhaling van het Klokhuis om 12 uur x92s middags). De stand zoals die aan het begin van het programma was, waarbij wij vierde stonden is uiteindelijk dus ook gedurende het gehele programma ongewijzigd gebleven en uiteindelijk hebben we dit avontuur dus ook met een mooie 4e plaats (van de 150 filmpjes) en x80 5000 voor het project hier kunnen afsluiten. Al met al een mooi avontuur waar we gelukkig ook nog een mooi geldbedrag en wat media aandacht aan overhoudenx85

Tot slot nog ditx85
Meer Krio:

-    done done = klaar, afgelopen
-    chop = eten
-    wata meresin = ORS (oral rehydration solution) voor mensen met diarree
-    sen yu gial pikin en boi pikin go skul = laat je dochters en zonen naar school gaan
-    small small = langzaam aan, rustig, beetje bij beetje, geleidelijk, stap voor stap.

Typisch afrika:
En nog wat mooie plaatjes in de categorie typisch afrika:

Nee… accu is niet voor starten van brommer, maar deze wordt opgeladen tijdens het rijden en vervolgens gebruikt om ‘s avonds een lampje op te laten branden…

Afrikaans zagen?!?

Douchen…

Openbaar vervoer…

2-de-hansje?!?

en… zo ziet Sierra Leone er nou uit…

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-GB;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1274170330; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:537951050 -99028884 68354051 68354053 68354049 68354051 68354053 68354049 68354051 68354053;}@list l0:level1 {mso-level-start-at:2; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}ol {margin-bottom:0cm;}ul {margin-bottom:0cm;}–>

Aan het goede voornemen om nog voor onze vakantie een stukje over de maanden juli/augustus op de weblog te zetten is natuurlijk weer niks terechtgekomen, omdat de laatste week voor vertrek ongelofelijk druk was. Dat deden we onszelf natuurlijk ook deels aan. Als je een maand op vakantie gaat, kun je namelijk het gevoel krijgen dat je dingen voor die tijd wilt afronden (herkenbaar?) en daar hadden wij allebei last van.

Maar om het verhaal toch een beetje compleet te houden, dan nu alsnog de belevenissen in de x93zomermaandenx94.

Voedselcrisis op het TFC!
De weken ervoor hadden de supervisor van het TFC en de store-keeper al een paar keer bij mij aangegeven dat de voorraad melk toch wel erg miniem begon te worden en had ik over dit onderwerp ook al een paar mailtje naar UNICEF gestuurd. Je zou dus kunnen zeggen dat het niet helemaal als een verrassing kwam, maar toch was de schok behoorlijk groot toen ik op een doodgewone dinsdag in Juli te horen kreeg dat de F100 (therapeutische melk voor de kinderen in fase 2 (de x93inhaalgroei-fasex94) die donderdag op zou zijn! Gelukkig hadden we op datzelfde moment weer eens een delegatie van UNICEF met wat hogere heren en dames op bezoek om te laten zien hoe mooi, goed en geweldig ons TFC wel niet is, dus kon ik het ijzer meteen smedenx85dacht ikx85.groot was dan ook de schrik toen het hoofd van de supply-afdeling (die er toevallig ook bij was), mij vertelde dat de voorraad in Freetown ook op was en dat ze pas eind oktober de nieuwe levering verwachtenx85.x94de aanvoertijd bedraagt altijd ruim 4 maanden, dat wisten jullie toch wel?x94 Nee dat wisten wij dus niet! En nu dreigden we per acuut 90 ondervoede kinderen niet meer van voedsel te kunnen voorzien!

De daaropvolgende week werd een real-life-practicum in x93crisismanagementx94. Binnen 2 uur schakelde we het merendeel van fase 2 kinderen over op een andere soort voeding, de zogenaamde x93plumpy-nutx94 een soort pindakaas met veel melkpoeder en suiker in handzame zakjes verpakt. Met de overgebleven F100 melk konden we de kleinere kindjes die geen vast voedsel aankunnen nog een week van melk voorzien. Dat gaf net voldoende tijd om via UNICEF en Freetown te regelen dat we ingredixebnten in huis kregen om zelf x93homemadex94 F100 te gaan crexebrenx85.men neme melkpoeder, suiker, olie, water en multivitamine & mineralenmix en men roertx85klaar. Klinkt simpel, maar je moet het wel precies in de goede verhoudingen doen! De ingredixebnten arriveerden op donderdagavond en vrijdagochtend verdween de laatste zak F100 door de strotjes van de kindjes. Dus diezelfde dag, vlak voor het weekend om het handig te houden, moest de hele TFC staf leren hoe ze netjes olie, melk, suiker enz. moesten afmeten met behulp van maatschepjes, weegschalen en maatbekersx85x85nou jax85.laten we het er maar op houden dat er in elk geval geen enkel kind dood van de honger is gegaan. Waarschijnlijk is hun groei wel een klein weekje vertraagd geraakt doordat ze een tijdje melk van zeer wisselende dikte, caloriexebn en vitamine inhoud te verstouwen hebben gekregen, maar uiteindelijk wisten we een goed systeem ingevoerd te krijgen en is alles gewoon door blijven draaienx85.crisis onder controle!

Diefstallen:
De voedselcrisis bleek nog wel een zeer onverwacht gevolg te hebben. Aangezien ik ineens vijf keer per dag bij de store-keeper op de stoep stond voor consumptie cijfers, om een beetje een idee te krijgen hoeveel ik nodig had om de crisis af te wenden, kwam ik erachter dat hij vrij beroerd bijhield waar al het eten heenging. In de daaropvolgende dagen werd er dus een voorraad beheer boek ingevoerd en alles wat erin en eruit ging moest in detail opgeschreven. Na een paar dagen begon de store-keeper er steeds zenuwachtiger uit te zien, waarschijnlijk omdat ik hem om de zoveel uur vroeg waar die 6 zakken gebleven waren en waarvoor die andere drie pakken nodig waren geweestx85en toen brak het eerste weekend in de voedselcrisis week aan en kwam de storekeeper samen met de bewaker op zaterdagochtend vol trots vertellen dat ze twee dieven in de kraag gegrepen hadden. Ze waren op aanraden van de storekeeper samen in hinderlaag gaan liggen bij de grotere voorraadschuur en hadden daar gezien hoe de beheerder van de grote voorraadschuur, samen met een van de schoonmakers van ons huis, dozen voedsel over het hek aan het tillen waren. Heeeeel toevallig natuurlijk, dat deze twee net nu gepakt werden. Uiteindelijk gaf de storekeeper toe dat hij al veel langer wist dat er gestolen werd, maar dat hij er nooit zelf bij betrokken was geweest. Hij had alleen nooit wat gezegd omdat ze x93all african brothersx94 waren, maar nu ik hem het vuur zo na aan de schenen aan het leggen was, kon hij niet langer zwijgenx85tjax85wat je er allemaal van denken moet? In ieder geval zijn de twee dieven op staande voet ontslagen en werkt de storekeeper nog altijd in het TFC, maar vertrouwen zal ik hem nooit meer en de controle is drastisch aangescherpt.

Bezoekers:
In Juli kregen we ook weer bezoek. Dit keer in de vorm van Melanie en Freja, twee enthousiaste medische studentes uit Belgixeb, die in hun vakantie 4 weken aan de tropen kwamen snuffelen. Superenthousiast volgden ze ons door het ziekenhuis en x92s middags maakten ze zich onsterfelijk bij alle kindjes in het ziekenhuis en op het TFC door allerlei spelletjes met ze te verzinnen. En Melanie liet ook nog wat substantieels achter in de vorm van een zak bloed voor een klein Sierra Leoneesje met malaria.

Weekendjes weg:
Het regenseizoen was in volle hevigheid bezig, dus eigenlijk waren er niet veel bestemmingen die nog aantrekkelijk zijn, behalve Freetown. Hier zijn we twee keer naartoe gegaan in juli/augustus om te genieten van wat westerse luxe en om een aantal praktische zaken te regelen. We moesten namelijk weer eens onze paspoorten gestempeld krijgenx85helaas verzinnen ze hier elke maand nieuwe regels en zijn we continu bezig om visa te verlengen, nieuwe visa aan te vragen enzx85je zou haast denken dat ze liever geen buitenlanders in SL aan het werk hebbenx85.en we moesten medicatie kopen. De keerzijde van lekker veel patixebnten in het ziekenhuis is namelijk dat de pillen er echt doorvliegen en veel van de drugs die een aantal maanden geleden in Nederland besteld waren, raakten al weer op. Gelukkig zitten er in Freetown wel een aantal groothandels van pillen, maar het is toch niet zo dat je in een uurtje even kan vinden wat je allemaal nodig hebt. Daar komt een hoop heen en weer gebel en gerij door chaotische straatjes vol marktkooplui bij kijken (een beetje alsof je met een jeep door de koopgoot in Rotterdam probeert te rijden op een zaterdagmiddag) en dat alles in de plenzende regen. We kwamen tot de conclusie gekomen dat Freetown nog veel natter is dan Makeni.

Leven in het algemeen:
Het was in Makeni echter ook behoorlijk nat, met luchtvochtigheden van 70-80%. De warmte was in principe minder dan in April, maar de gevoelstemperatuur lag veel hoger door de natheid. De klamheid leverde ook praktische problemen op, beschimmelde kleren, klam beddegoed en stinkend wasgoed. Maar gelukkig hebben we een mobiele airco, die ook een x93dry-standx94 heeft en die lieten we tijdens uren met electriciteit systematisch alle kamers en de inloopkast in huis afgaan. Dat scheelde echt enorm en het was bovendien de enige manier om je was droog te krijgen op dagen dat de zon niet scheenx85gewoon op een lijntje in een afgesloten kamer met de airco aan. Decadent?

In de huiselijke sferen hebben we ons gewaagd aan het zelf yoghurt maken volgens oud en vertrouwd tropenrecept: schepje yoghurt door de melk, 10 uur laten broeien op een warm plekje, klaar. Dat leverde een klonterig goedje op dat wel naar yoghurt smaaktex85.tikje zurig, dat wel, maar nog altijd min of meer de dikte van melk had. Leuk als afwisseling, maar toch geen inslaand succes. Als iemand nog tips heeft hoe je het dikker krijgt?

Verder heeft Bart ook een ander echt tropenfenomeen uitgeprobeerdx85.je eigen koffiebonen kopen, branden, malen en dan de verste koffie zetten, die je ooit geproefd hebt. Heel leuk project, waarbij de oude koffiemaler van Oma v/d Ven, die helemaal via Zuid-Afrika in een doos naar Sierra Leone verkast is, nog heel goed van pas kwam, maar in alle eerlijkheidx85.de gemalen koffie die we in Freetown supermarket kunnen kopen is toch lekkerderx85..weer een droom aan diggelen.

Krio:
Nu we ruim een jaar hier zitten leek het me wel leuk om jullie lezers een beetje in te gaan wijden in het Kriox85.de slaventaal, die hier door de meeste mensen wel in enige mate gesproken wordt en de enige Sierra Leonese taal waarvan ik enige hoop heb dat ik hem ooit ga leren spreken (er zijn nog een stuk of 10 andere talen, allemaal even onbegrijpelijk). Krio is een mixje van vooral veel verbasterd engels, maar ook Frans, Portugees en wie weet wat voor andere invloeden nog meer. Een paar mooie voorbeelden heb ik alvast voor jullie verzameld:

-    ministery of welbody business = ministerie van volksgezondheid
-    pikin = kind/kleintje
-    walka walka = lopen
-    bobi water = borstvoeding
-    tenkie = bedankt
-    faut eat/drink beaucoup = je moet meer eten/drinken
-    Howdi body = hoe gaat het met je
-    Di war done done, pis done come = de oorlog is voorbij, het is nu vrede
-    I want for go na hoes (of iets dergelijks) = ik wil naar huis

Typisch afrika:
Je kan veel over afrika schrijven, maar eigenlijk zeggen sommige plaatjes veel meer:

T-shirt verkeerd om…

Mooie broek…

35 graden… koud he!

Matras verhuizen…

Bedankt voor je hulp…

Pop of tandenborstel?!?

Het einde van juli komt alweer in zicht en is dus ook zeker weer de hoogste tijd voor een update van de onze belevenissen van de afgelopen 2 maanden!

De rust teruggekeerd in het ziekenhuis:

We schreven de vorige keer dat er wat problemen waren met werkvergunningen, collegax92s en discussies op het ministerie of tropendokters nou wel of niet mogen opereren in Sierra Leone. Gelukkig is over al die issues begin mei duidelijkheid gekomen. Onderlinge frustraties tussen ons en de lokale collega zijn uitgesproken en toen had hij geen behoefte meer aan onbetaald verlof. We werken nu weer prettig samen, al blijven er natuurlijk verschillende denkbeelden bestaan. Toen het hoofdkantoor in Freetown er intensief achteraan ging was binnen een week onze officixeble artsenregistratie bij de x93medical boardx94 (het Sierra Leonese BIG register) geregeld en vanaf dat moment was er ook geen discussie meer over al dan niet mogen opereren.

Dat was maar goed ook, want in Juni hebben we vaker op de OK gestaan dan in alle maanden ervoor. De redenx85de verloskundige afdeling. Helaas blijft het namelijk een feit dat deze afdeling nauwelijks patixebnten heeft, maar als ze komenx85x85dan is er ook iets verschrikkelijk mis. Blijkbaar proberen de vrouwen in SL toch koste wat het kost thuis te bevallen en pas als ze 2 of 3 dagen bezig zijn zonder resultaat, wordt de gang naar het ziekenhuis gemaakt. We doen dan ook nauwelijks normale, of zelfs geassisteerde vaginale bevallingen, maar de messen moeten regelmatig getrokken worden voor keizersneden of zelfs om de hopeloos beschadigde of gexefnfecteerde baarmoeders helemaal te verwijderen.
Weinig vrolijk babygehuil op deze afdeling dus, want ook al lukt het ons gelukkig bijna altijd om de moeder te reddenx85voor het kind is het in meer dan de helft van de gevallen te laat. Dat is wel even slikken voor onze expat-verloskundigen. Kimberley heeft sinds kort versterking gekregen van Britse Zoxeb en samen proberen ze de moed erin te houden. Het is voor hun echt een feestje als we een levend babyx92tje op de afdeling hebben en broodnodig om de moed erin te houden.
Intussen is het gelukkig wel lekker druk op het x93family planningx94 spreekuur, dat nu al dagelijks gehouden wordt in plaats van 2 dagen per week. Als de dames in SL dan niet veilig willen komen bevallen, kunnen we misschien in elk geval zorgen dat ze zich niet om het jaar in de hachelijke gebeurtenis van een onbegeleide thuisbevalling hoeven te storten.

Gillende kindergekte op de poli:

Als ik zeg dat de rust in het ziekenhuis is teruggekeerd bedoel ik dat alleen in overdrachtelijke zin, want in realiteit is het behoorlijk druk. Vooral de toestroom van jonge kinderen is de laatste tijd niet meer te stuiten, omdat de zorg voor hen zo goed als gratis is. Dat gaf op de poli de laatste weken steeds meer problemen. De gangen waren afgeladen met gillende krijsende kinderen en we begonnen zelfs te merken dat de volwassen patixebnten hun heil elders gingen zoeken. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, want de volwassenen betalen wel en dragen daarbij voor een belangrijk deel bij aan de kosten voor de dagelijkse gang van zaken in het ziekenhuis. Hier moest dus een oplossing voor komen en sinds twee weken is dan ook een aparte x93under five clinicx94 geopend in een grote ruimte, in het nieuwe voedingscentrum. Hier worden per dag in hoog tempo krijsende kleuters gescreend en behandeld of opgenomen en dat werkt bijzonder goed. De rust op de poligangen is dus voorlopig weer teruggekeerd en de volwassenen vinden hun weg terug naar het ziekenhuis. Iedereen blij.

Londen:

De maand mei stond voor mij (Carla) vooral in het teken van een bezoek aan Londen voor de module x93Nutrition and public healthx94. In drie weken alles geleerd over surveys, micronutrients, livelihoods, food security, community based and facility based management enz. enz. Het jargon was niet van de lucht, maar het was bijzonder interessant. Verder natuurlijk ook 3 weken lekker kunnen genieten van alle westerse geneugten, zoals daar zijn de bioscoop, de kroeg, magnetronlasagne, Starbucks koffie, de H&M, parken, musea enz. enz.

Verder nog een paar daagjes naar Nederland ge-easyjet en bezoek gekregen van Hilde en Barry & Loraine in Londen, dus dat was allemaal heel gezellig. Bart heeft zich in de tussentijd in zijn uppie moeten redden in Sierra Leone (ah, zielig!), maar daar ook best leuke dingen meegemaaktx85.

Field-trip naar Kambia-district:

Terwijl Carla lekker in vibrant London zat moest ik (Bart) mezelf dus vermaken. x93Gelukkigx94 had ik lekker veel dienst in die periode, dus echt veel tijd om te vervelen bleef er niet over! Maar ondanks dit alles heb ik toch nog wel wat leuke dingen gedaan. Zo ben ik een lang weekend samen met onze manager Don en VSO-verpleegkundige Maria op field-trip naar het Westen van het land geweest. Doel van deze trip was om ons te orixebnteren in dit gebied omdat er (vage) plannen bestaan om wellicht hier in de toekomst een tweede ziekenhuis en voedingscentrum te gaan opzetten. Tot op dit moment beperkte onze reizen in Sierra Leone zich vooral tot Freetown en de prachtige stranden in de buurt van Freetown, dus het was erg leuk om eens een andere kant van Sierra Leone te zien. Uiteindelijk hebben we twee overheidsziekenhuizen (Port Loko en Kambia) bezocht en hebben we uitgebreid rondgekeken in het potentixeble gebied waar we eventueel zouden willen uitbreiden.

Een pasgeboren tweeling in het ziekenhuis van Kambia…

Enkele weken nadat ik voor het eerst dit gebied heb bezocht hebben Carla en ik, samen met onze teamgenoten Johan en Margot nogmaals een weekendtrip naar dit prachtige gebied gemaakt. Helaas werd ons bezoek toen wel wat overschaduwd door de roemloze ondergang van het Nederlands elftal tegen de Russen Lx85 Ach jax85 al met al was het wel een mooie ervaring om de wedstrijd NL – Rusland in een of andere schuur in Kambia (tegen de grens van Guinee) te zien en om dan te merken dat zelfs hier de mensen zeer Nederland gezind zijn. Er zat zeggen en schrijven een Rusland fan in de hele ruimte, maar helaas zat deze wel net voor onsx85 

Zelfs in het meest kleine plaatsjes kan men de "successen" van Oranje volgen…

Brug bij Kambia…

Eerste palmolie van de band:

Verder was er ook nog in de afwezigheid van Carla het historische moment dat de eerste palmolie van de band rolde in ons palmolieproject in Yele. Zoals jullie weten heeft de Lion Heart Foundation naast het ziekenhuis hier in Magbenteh ook nog een palmolieproject in Yele opgezet. Het idee is dat de inkomsten die hieruit voortkomen terug gaan stromen naar het ziekenhuis. Op deze manier zou uiteindelijk het ziekenhuis financieel onafhankelijk moeten worden van enige sponsoring vanuit het buitenland. Hoewel het half april tijdens ons bezoek met Martijn en Marieke (zie eerder web-log stukje) onwaarschijnlijk leek dat de eerste palmolie een maand later van de band af zou rollen (beter gezegd druipen) was het op 25 mei dan toch eindelijk zo ver. Met een kleine delegatie waren we van hier naar Yele afgereisd om getuige te kunnen zijn van deze historische gebeurtenis.

Het leven in het algemeen:

Na terugkeer uit de luxe in Londen was het wel even slikken om te merken dat het leven in Sierra Leone er in een maand tijd eerder moeilijker dan makkelijker op was geworden. In mei en juni was er namelijk een landelijke gascrisis, waardoor onze kok voortaan op houtskool moest koken, wat hem best lukte, maar minder culinaire hoogstandjes opleverde, en waardoor onze koelkasten a-functioneel geworden waren, dus geen koude drankjes of lekker broodbeleg (kaas, worst) meer. Verder zijn een aantal autox92s in het project inmiddels zo oud en afgereden, dat ze letterlijk door hun voegen beginnen te zakken, dus ook het aantal mogelijkheden tot weekendtripjes is drastisch gereduceerd en tenslotte is de regentijd natter en natter aan het worden met alle oncomfortabel klamme bedjes en stinkend wasgoed tot gevolg. Ook de gezondheidstoestand leidt hieronder. Ikzelf heb voor het eerst van mijn leven malaria gehad (het stikt ook echt van de muggenx85er valt nauwelijks meer tegen op te smeren) en vorige week was bijna het hele team geveld door een gastro-enteritis. Samen met het mindere eten, leidt dit de laatste weken dan ook tot een drastische afname in het gewicht en inmiddels zakken de broeken weer vol enthousiasme van onze kont.

Echterx85.er gloort licht aan de horizonx85x85sinds kort is Makeni namelijk een waar x93walhallax94 rijkerx85Het Wusum Hotel. Een waar voorbeeld van eerste wereld extravaganza, met een fantastisch zwembad, een fantastische kok, die o.a. fantastische lamsbout en spaghetti met crxe8me saus of bolognaise kan koken en een bizar hippe x93night clubx94 waar op een muurvullend televisie scherm onder andere de wedstrijden van het EK voetbal worden vertoond. De weekenden zullen nooit meer hetzelfde zijnx85..een plons in het zwembad en een wekelijkse bij-eet sessiex85het is allemaal mogelijk.

Het is dus duidelijk dat we van de opkomst en ondergang van het Oranjelegioen niets hebben hoeven missen. Op 9 juni (Bartx92s verjaardag) zijn we met het hele team in oranje tenue naar het Wusum Hotel getogen. Het leuke is dat de Sierra Leonezen ook dol op Nederland zijn, omdat ze een aantal spelers kennen uit de Engelse champions league. Dus het werd een dolle boel en een prachtige wedstrijd natuurlijk. 

Een maand vol x93eventsx94 in Juni:

Behalve het EK stond de maand Juni bol van de x93events. Op 17 juni werd het nieuwe TFC, met 100 bedden, feestelijk geopend. Gelukkig was het die dag droog, zodat alle hoogwaardigheidsbekleders (de deputy-minister of Health and Sanitation, de country representative van UNICEF, een aantal chiefs en paramount chiefs enz.) niet in de regen hoefden te speechen. Het werd een mooi feestje met dus veel speeches, zang en dans van de moeders van het TFC, lintjes knipperij en vooral eten voor ruim 200 man, door Bernhard en de huisstaf in de 24 uur ervoor bereidt op houtvuurtjes (respect!).

De opening kwam overigens geen dag te vroeg, want het oude TFC klapte echt letterlijk uit zijn voegen. Er lagen vlak voor de verhuizing bijna 90 kinderen opgenomen in een gebouw met een capaciteit van 40 bedden. De matrassen lagen echt overal, tot in het kantoortje van de supervisor aan toe. Als je dan ook nog bedenkt dat elk matras wordt x93bewoondx94 door het patientje, de moeder of oma en vaak ook nog 1 of 2 broertjes en zusjes, dan begin je een idee te krijgen over de mensenmassax92s die in de zaaltjes op elkaar gepakt zaten. Wonder boven wonder leidde het niet tot complete chaos, ruzies of epidemiexebn, maar iedereen was blij toen er verhuisd kon worden. Inmiddels ligt het nieuwe TFC ook al weer vol, met meer dan 100 kinderen en dus extra matrasjes op de vloeren en wordt er hard aan gewerkt om de oude ruimtes op te knappen, om voor extra capaciteit te zorgen. De reden van de drukte is dat het beruchte x93honger seizoenx94 is aangebroken. Vlak voor de regens is er gezaaid, maar de nieuwe oogst is voorlopig nog niet binnen en de oude oogst begint al op te raken. Verder geeft het natte weer veel meer malaria en diarree problemen, wat slecht gevoede kinderen over het randje duwt en last but not least zuchtten de arme Sierra Leonezen zeer hard onder de stijgende voedselprijzen. Wij vinden het zeer zuur dat een land wat alle winden mee nodig heeft om uit het slop te kruipen nu weer met dit soort wereldwijde marktwerking geconfronteerd moet worden. Het lijkt wel alsof het niet goed mxe1g gaan hier. Maar goedx85.dat is voor de hoge heren om oplossingen voor te bedenken. In de tussentijd stoppen wij de kindjes hier vol met power-melk en hopen we op betere tijden.

Twee dagen na de opening van het TFC konden Don en Maria met een gerust hart naar hun afscheidsfeestje. Na allebei ruim een jaar in Sierra Leone te zijn geweest en onder andere heel hard gewerkt te hebben om het nieuwe TFC te realiseren, zat hun taak erop. Speciaal voor de gelegenheid was in Makeni een zaaltje afgehuurd, waar het voltallige personeel van het ziekenhuis en allerlei vrienden/kennissen uit Makeni de hele avond zijn komen drinken, eten en dansen. Het was een fantastisch swingend feest, zoals wij hier in elk geval nog niet meegemaakt hebben en het personeel vond het ook geweldig!

Verhuizing:

Met het vertrek van Don, kwam zijn huis vrij en zijn wij een huisje opzij verhuisd. We zijn nu dus de trotse bewoners van de hoekwoning nr 1! Hierdoor hebben we wat meer licht in huis en wat minder x93lastx94 van de buren.

Na wel een hele lange blog-stilte eindelijk weer een nieuw berichtje…. Maar deze keer niet van onze hand, maar geschreven door Marieke en martijn die enige tijd geleden een kort bezoekje aan ons hier hebben gebracht. Kortom… Sierra Leone door andere ogen! En oh ja… ook van ons komt snel weer een nieuw stukje… dus houd deze plek vooral in de gaten.

Ons bezoek aan Bart en Carla.

Na al die geweldige verhalen van Bart en Carla over hun ziekenhuis besloten Marieke en ondergetekende maar is polshoogte te gaan nemen. De bedoeling was om 10 dagen in Sierra Leone door te brengen bij onze goeie vrienden. Met Air Maroque vlogen we via een tussenstop in Casablanca en een wat minder verwachte tussenstop in Monrovia (Liberia) naar Freetown. x91Gelukkigx92 kwamen we vroeg aan (half vijf x92s ochtends), dus we hadden nog de hele dag. Bart en Carla stonden ons al braaf op te wachten, toch wel een geruststelling als je naar het land reist dat door de VN al een paar keer is uitgeroepen tot rottigste plek op aarde. B en C hadden nog geprobeerd om ons te verwelkomen onder aan de vliegtuigtrap, maar helaas ook Sierra Leone ontwikkelt zich en dat mocht dus niet meer. Nu stonden ze braaf na de douane.
Vanaf de luchthaven verliep alles toen eigenlijk vrij vlotjes. Voor mijn gevoel reden we helemaal verkeerd toen we de verharde weg verlieten en xe9xe9n of ander zandpaadje op reden. Maar zoals wel vaker zou blijken lag op het einde van dat zandpaadje een hotelletje waar het prettig vertoeven was. Na een douche ging het al weer richting de ferry. De staat van dat apparaat was al niet al te bemoedigend, de hoeveelheid mensen en autox92s die er opgingen zorgwekkend en boven op dat alles bleek het ding nog uit Libixeb te komen.

Van de ferry afkomen was ook een heel avontuur, vooral ook omdat die zo vol bleek te zijn dat die tot op een meter na niet aan de kade kon komen. Erg lastig met al die autox92s die er af moesten. Wel een leuk tafereel om gade te slaan. Nadat Bart op professionele manier een paar Afrikanen en hun kippen bijna geplet had met het naar beneden rijden van onze auto, konden we de reis vervolgen. Natuurlijk eerst nog wat inkopen doen en daarna een beetje de stad verkennen. Ook nog even bij de bank langs om geld te wisselen. Pin automaten zijn er wel, maar die zitten vooral voor de sier in de muur. Met een wisselkoers van 1 euro op 4500 leones heb je dan wel een uitdaging. Vooral omdat het merendeel in briefjes van vijf of tienduizend komt. Maar met goed gevulde zakken konden we gelukkig veilig en wel onze weg vervolgen.
Op weg dus naar het chimp reservaat. Stel je voor een idyllisch plekje in het oerwoud met twee hutjes en op de achtergrond het geluid van een paar chimps. Daarnaast nog een barbecue waarop we de lokale versie van de rookworst klaar konden maken, zonnetje er bij, lekker temperatuurtje en genieten maar! De chimps waren echt geweldig. Soms poseerden ze net alsof ze fotomodellen waren en soms waren ze het zat en dan gooiden ze met stenen. Net mensenx85

Twee dagen later namen we afscheid van de chimps en zetten we koers richting het strand. Nou schijnt Sierra Leone de mooiste stranden van West-Afrika te hebbenx85 Alleen besloot onze mooie jeep nu roet in het eten te gooien. Het ding miste namelijk een essentieel boutje. Bart had ons al gewaarschuwd dat het gevaarte af en toe wat kon gaan trillen en soms wat vaag stuurde, maar dat was verder wel x91normaalx92. Nu stuurde die helaas helemaal niet meer. Dit gebeurde uitgerekend op het moment dat we net een kilometer of 5 uit Freetown waren en Bart druk bezig was met een kuil te ontwijken, bijna een andere auto rammend omdat hij niet meer terug kon sturen. Ik zag onze vakantie al eindigen op een stoffig weggetje ergens x91in the middle of nowherex92. Natuurlijk had ik beter moeten weten, want als er iets is waar een Afrikaan verstand van heeft (of in elk geval doet alsof hij dat heeft) dan zijn het wel autox92s. En zowaar, binnen een kwartier zat er een passend boutje op. Alleen kon dat boutje niet gezekerd worden, zoals het eigenlijk zou moeten. Dus kocht Bart maar meteen ook de moersleutel er bij om om de paar kilometer dat boutje even aan te draaien.

Een uurtje of wat later konden we eindelijk ons lang verwachte hotelkamertje oplopen. Het boutje zat er nog op, het strand was mooi en de zee was lekker. Wat zou je nog meer wensen op vakantie in Sierra Leonex85? Inderdaad een biertje! Gelukkig waren die in grote hoeveelheden aanwezig.

Ook Banana Island (nee er groeien geen bananen) was erg de moeite waard. Ons eigen (bijna) privxe9 strandje en op loopafstand een klein oerwoud met daarin de nodige diertjes. Na uitgebreid gerelaxed te hebben en het lokale schooltje nog van de nodige potloden voorzien te hebben, werd het tijd voor B & C om weer aan het werk te gaan. Het ziekenhuis kon hun niet langer missen. Gelukkig begon de avond van aankomst erg goed, er werd vrij snel over gegaan tot de echt belangrijke dingen van de dag, zoals bier drinken. Een favoriete bezigheid in de tropen. Natuurlijk wilden Marieke en ik ook wel is zien hoe zo een tropisch ziekenhuis nou werkt. Dus we hebben allebei met Bart en Carla meegelopen tijdens onder andere de visites. Het leukst was het voedingscentrum waar de ondervoede kindertjes met familie naar toe komen om bij gevoed te worden.

Marieke had kleurplaten en kleurpotloden meegenomen en dat was een schot in de roos. Met name bij de moeders.. die gingen helemaal los. De lion heart foundation heeft naast het ziekenhuis ook nog een palmolieplantage onder zijn hoede genomen. Deze plantage biedt de lokale boertjes een extra bron van inkomen. De apparaten komen uit Nederland en zijn met een container over hele smalle en gammele bruggetjes naar hun plek van bestemming vervoerd. Jammer is wel dat de container de reis van een dikke 5000 kilometer perfekt had overleefd, om vervolgens op zijn kant te eindigen bij het lossen van de containers. De apparatuur was gelukkig van goede kwaliteit, want de eerste palmolie schijnt van de band gerold te zijn!

Alles bij elkaar hebben Marieke en ik een super leuke vakantie gehad in een land waar je normaal gezien niet zo gauw naar toe zou gaan.

Bedankt Bart en Carla!

Marieke en Martijn

Wat is er allemaal gebeurd in April!

Carlax92s verjaardag:

April begon zoals elkjaar met mijn verjaardag. Altijd een beetje een vreemde dag als je in hetbuitenland zit, maar ik mag niet klagen. x92s ochtends bij het ontbijt ballonnenaan mijn stoel en een prachtige cake met 1 kaarsje naast mijn bordje.

Eenminder welkom cadeautje was het feit dat we per 1 april x92s ochtends 45 minuteneerder beginnen in het ziekenhuis. Iets wat we allemaal al langer wildenx85.kwartvoor 9 is een belachelijk late begintijd voor afrika, maar tochx85..als je dan opje verjaardag ineens om 8 uur present moet zijnx85..ik ben toch al zox92nochtendmens.

Om een uur of 11koffiepauze ingelast en samen met een aantal mensen koffie met bovengenoemdecake gegeten. Een van onze meer permanente patientjes, Foday van 5 jaar oud,was ook aanwezig. Foday heeft een vernauwde slokdarm, doordat hij per ongelukeen brandend goedje heeft gedronken. Hij kan alleen maar de vloeibare powermelkvan het TFC drinkenx85iets minder vloeibaars passeert niet. We proberen hem naarEuropa te krijgen voor een reconstructie operatie en in de tussentijd verblijfthij al een maand of 4 in het TFC. Hij is inmiddels kind aan huis, komtregelmatig spelen en kwam nu ook cake eten. Hij eet het opx85.en spuugt het danweer uit in de gootx85x85.tjax85..nou ja, als hij het maar lekker vind denk ik dan.

x92s Avonds na het werkzijn we met zijn allen een biertje gaan drinken op het terras van het new andimproved libanese restaurant van Ibrahim. Toen thuis gegeten en daarna eenopenlucht bioscoop gehouden onder de veranda, met glaasjes wijn en een paarcadeautjesx85.en toen was de verjaardag weer voorbij. Bedankt voor allehilarische internetkaarten, mailtjes en krabbels vanuit Nederland of elders!

Maternity open:

Het echte cadeau van mijnverjaardag was echter hef feit dat zuster Jane om half 9 de deur van deverlosafdeling (maternity) van het slot draaidex85.

Een gedenkwaardig moment.Na me er 7 maanden lang voor ingezet te hebben is deze afdeling nu open! Ik hebde hele dag met een enorme smile rondgelopen van trots. Helaas zakte die smilede weken erna geleidelijk in. In deeerste week hadden we maar 1 bevalling en dat nog per keizersnede ook, iets watwe juist zoveel mogelijk wilden voorkomen, maar jax85.je moet ergens beginnen(mijn lijfspreuk sinds aankomst in Sierra Leone..verdacht vaak toepasselijk).De weken daarna kwam het langzaam op gang, maar werd ook meteen duidelijkwaarom Sierra Leone de hoogste maternale mortaliteit ter wereld heeft. Wat eenellende. Allemaal vrouwen die al dagen aan het bevallen waren, met kinderen infoute liggingen, gescheurde baarmoeders enzx85.zucht. Of vrouwen die malariahadden gekregen in hun zwangerschap waardoor het kind in de baarmoeder wasoverleden of veel te vroeg werd geborenx85.diepe zucht. We hebben 3 weken moetenwachten op een beetje een x93leuke normale bevallingx94. Dat voorrecht wasuiteindelijk voorbehouden aan een 15 jarig meisje die er met veel gegil engekrijs een 2 kg wegend kindje uit perste. Het kind werd in de dagen na debevalling superziek, sepsis neonatorum, maar lijkt het te gaan redden engelukkig is er een betrokken grootmoeder om de puber-mama bij te staanx85.nogdiepere zucht. Er moet nog veel gebeuren hier in Siera Leone. Gelukkig isdonderdag Kimberley, een zeer enthousiaste Nederlandse verloskundigeaangekomen. Ze is vrijdag vol energie begonnen en wist me na een uur al tevertellen dat ze met haar oren liep te klapperen over wat er allemaal misging,maar goedx85.je moet dus ergens beginnen.

Om toch te proberen watvan al deze ellende te voorkomen in de toekomst zijn we gelukkig inmiddels ookbegonnen met het aanbieden van family planning. Twee dagen per week kunnen dedames op het spreekuur terecht voor alle mogelijke vormen van anticonceptie.Gratis!

Verder werk gerelateerd::

Helaas zijn er ook altijdde vervelende dingen. Deze maand stond in het teken van een locale collega dieom onduidelijke redenen voor een jaar met onbetaald verlof wilde en daarmeeveel onrust in het ziekenhuis veroorzaakte. Uiteindelijk ging de ziekenhuisboardzich er ook mee bemoeien en is het tot op vandaag niet duidelijk of onzecollega binnenkort weer aan het werk gaat of niet. Verder waren er problemenmet onze werkvergunning en is er iemand aan het stoken op het ministerie overde vraag of tropendokters eigenlijk wel operaties mogen uitvoeren. Allemaalzaken die het werk er niet relaxter en de verhoudingen in het ziekenhuis erniet gezelliger op maken helaas. Hopelijk brengt de komende week een aantalgesprekken met alle betrokken partijen en kunnen we ons daarna weer gewoon gaanbezighouden met de echte zaken waarvoor we hier zijn.

In contrast hiertegenover staat dat het verder eigenlijk helemaal geweldig gaat in hetziekenhuis. In vergelijking met een jaar geleden zien we bijna het dubbeleaantal patixebnten en liggen we permanent voor zox92n 80 to 90% vol. Verder gaat debouw van onze nieuwe voedingscentrum gestaag door en hebben we de capaciteithard nodig want op de officieel 40 bedden in ons oude voedingscentrum liggen delaatste maanden vrijwel constant bijna 60(!) kinderen! De officixeble openingstaat gepland voor begin Juni (Bartx92s verjaardags cadeautje?!?). Andere leukewerkgerelateerde zaken van de afgelopen maand was dat we de opening van eenmicrohandchirurgie centrum hier in Makeni (jazeker!) hebben bijgewoond. Dit iseen of ander miljoenen project van de katholieke kerk en het Vaticaan waarbijhet idee is dat ze amputees helpen door het opnieuw aanzetten vanvingers/handen? Het gehele project werd in ieder geval geopend door depresident himself en live uitgezonden op de Sierra Leonese televisie (wist zelfniet dat die bestond).

De president is de man met de bril in het midden

Leuk detail is dat zevoor deze chirurgie een bepaalde microscoop gebruiken waarvan er maar twee inAfrika aanwezig zijn, xe9xe9n in Kaapstad, Zuid Afrika en de tweede nu dus inMakenix85

Na deze opening had onzebaas, Don, de smaak duidelijk te pakken en bedacht hij dat het misschien ookwel goed zou zijn voor onze connecties om een workshop te bezoeken waar wederomeen groot aantal hotshots aanwezig zouden zijn. En behalve dat we nietuitgenodigd waren, hadden we ook gxe9xe9n flauw idee waar deze workshop over zougaan. Na enkele minuten aanwezig te zijn komt de Disrict Medical Officer naarmij en vraagt mij wat ik van de declarationof Alma-Ata weetx85 euhhhx85. niks?!? Ik ben er op dat moment dus ook heiligvan overtuigd dat hij ons (hopelijk op vriendelijke wijze) gaat vragen of wijhet pand willen verlaten. Niets is echter minder waarx85 hij vraagt mij of ikniet plaats wil nemen aan de high tableom even namens de NGOx92s (Non Governemental Organizations) een korte voordrachtte geven, en voor ik het weet zit ik naast de minister van volksgezondheid, deChief Medical Officer van het ministerie, en nog wat afgevaardigden van UNICEFen de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) om iets over Alma-Ata te zeggen?!? Gelukkig was ik niet als eerste aan de beurten tegen de tijd dat ik wat x91magx92 zeggen had ik door dat de declaration of Alma-Ata voornamelijkover primary health care gaat, waar wij ons vooral dus niet mee bezighoudenx85Maar goedx85 ik heb uiteindelijk maar iets gezegd over het belang van een goedesamenwerking tussen NGOx92s en de overheidx85 blah, blah, blahx85 In ieder geval weer een ervaring rijker…   

Wisselingen in het team:

Het team is weer flinkveranderd. De drie Zwitserse fysio-dames zijn vertrokken en vervangen door eenenkele Nederlandse fysio-dame, Annelies, die hier een aantal maanden zalblijven. Annelies is al meteen lekker creatief aan de knutsel gegaan voor eenjongetje met een raar aangeboren misvormd beentje. Esthetisch is het misschienniet, maar wel functioneel!

Before…

After…

Verder zijn Han en Jifkevertrokkenx85.een ontroerend afscheid van Han in Yele en van Jifke in hetziekenhuisx85.de hele staf en alle patientjes van de kinderafdeling intranenx85..zoals Bart zeix85ik heb wel eens begrafenissen meegemaakt die vrolijkerwaren, maar jax85.Gelukkig merken we wel dat veel van Jifkex92s inspanningenbewaard zijn gebleven. De kinderafdeling steekt op het moment met kop enschouders boven de andere afdelingen uit als het gaat om organisatie, hygixebneen niveau van zorg. Nu de rest van het ziekenhuis nog.

Verder is er al enigetijd een nieuwe financixeble man voor het project in Yele, John uit India en nudus ook Kimberley.

Het weer:

Laten we het als goedeNederlanders ook maar weer eens over het weer te hebben, altijd een interessantonderwerp. Waar we vorige keer schreven dat de eerste buien waren gevallen ishet de afgelopen week echt helemaal los gegaan met meerdere zware onweer- enregenbuien. Niet zox92n buitje zoals we die in NL kennen, maar echteonvervalste tropische stortbuien, waarbij Bartx92s regenmetertje binnen het uuroverloopt (is > 35 mm, ter vergelijk in NL valt gemiddeld zox92n 80 mm permaand!), we de bliksem enkele keren voor onze ogen zagen (en hoorden) inslaanminder dan 100 meter van het huis en waarbij de vorig jaar zorgvuldigopgehangen regenpijpen gewoon naar beneneden kwamen! En na het x91buitjexb4 van vrijdagnacht kwamen we zatedagochtendtot de conclusie dat de van bamboe gebouwde garage bij ons op het terrein hetbegeven hadx85

En dan te bedenken dat deechte regentijd pas in juli losbarst, dus dat belooft nog heel wat spektakel!

Huisdier:

April leverde aardig watbeesten in en om het huis op. Een groene boomslang op de veranda, eenschorpioen voor de voordeur, een boomkikker in huis. Een aantal minder gezelliggrote spinnen, waarvan 1 xedn de klamboe (ieks), maar het aller-bijzonderste ishet nieuwe huisdier van Bernhardx85.een babyhertje (blauwe duiker voor dezoologen) dat hij gekocht heeft op de markt en met de fles aan het grootbrengenis. Hij luistert naar de naam Tambo en loopt op wankelende luciferhoutjepootjes achter de grote slippers van Bernhard aan te huppelenx85.errug schattig.

Bezoek:

We mochten ook ons eerstebezoek ontvangen! Martijn en Marieke waren voor 10 dagen overgekomen uitNederland. Erg gezellig en heel erg leuk om eens te kunnen laten zien waar wehier mee bezig zijn. De eerste week hebben we met zijn vieren vakantie gehoudenin en om Freetown heen. Natuurlijk de kust en het x93banana-eilandx94 bezocht, maarook een voor ons nieuwe bestemming. Het Tacugama chimpansee reserve. Dit is eenpark op ongeveer 15 minuten rijden van de buitengrens van Freetown. Redelijkhoog in de bergen van het schiereiland waar Freetown op gebouwd is. Het isopgericht door een man die van oorsprong uit Sri Lanka komt en die in de jarenvoor de oorlog een aantal babychimpansees had gekocht op de markt en naar eengoede oplossing zocht om deze bedreigde diersoort te helpen. Inmiddels heefthij een behoorlijk groot park, waar hij meer dan 90 apen heeft rondlopen en nogsteeds verweesde chimpansees opvangt. Helaas wordt er in Sierra Leone nogsteeds op deze apen gejaagd, waarbij de volwassen exemplaren voor het vlees(bush meat) worden gedood en de kleintjes als x93schattige huisdiertjesx94 wordenverkocht. Helaas zijn het helemaal geen schattige huisdiertjesx85.een volwassenchimpansee is 3x sterker dan een volwassen man! Dus na een paar jaar willen demeeste eigenaars erg graag van hun aanwinst af. In het park worden zeopgevangen in zogenaamde enclosures. Een wat kleiner ruimte met klimtoestellenen frequente voedingen voor de kleintjes, maar de volwassen dieren zitten ingebieden van verscheidene hectaren met onvervalst regenwoud en krijgen maar 2xper dag wat extrax92s te eten. Tijdens de oorlog is het de parkopzichters metveel moeite gelukt om bijna alle apen in leven te houden en ontstond er zelfseen baby-boom van kleine chimpjes omdat de anticonceptie-controle watverslapte. Wij waren erg onder de indruk van het werk dat ze doen en ook van demooie huisjes en het heerlijke klimaatje, een echt lekker plekje voor eenweekendje weg. Mocht iemand een leuk goed doel zoeken. Je kan een baby-chimpadopteren op www.helpachimp.com ofkijken op www.tacugama.com.

Na een weekje lekkerevakantie zijn Martijn en Marieke mee naar Magbenteh gekomen waar ze hebbenmeegekeken in het ziekenhuis en alle (4) kroegen van Makeni hebben lerenkennen. We hopen dat ze binnenkort hun eigen ervaringen op onze web-log willenzetten.

Een kopje koffie:

In maart was de Rotaryclub uit Nyon de la Cotxe9 oid in Zwitserland op bezoek, als sponsors van hetziekenhuis. Bij die gelegenheid was het een van de gasten opgevallen dat ernergens in Sierra Leone een fatsoenlijk kopje koffie te krijgen was. In dedagen erop wist ik hem ervan te overtuigen dat hij moest stoppen met roken, door1 keer te zeggen dat het een slechte gewoonte was en of het daardoor kwam ofdat het gewoon een aardige gozer was, weet ik niet, maar in elk geval heeft hijvoor het project een Nespresso apparaat en een hele zwik cupjes gekocht. Dezeweek zijn die aangekomen met Fred vanuit Nederland en nu kunnen we dus elkedagx85als er stroom isx85genieten van een zeldzaamheid in Sierra Leonex85een echtlekker kopje koffie (sorry Martijnx85)!

V.l.n.r. Carla, Fred (de baas uit NL), John (financixeble VSO-er) en Bart

Koninginnedag:

Annelies, onze nieuwefysiotherapeut vind Koninginnedag de leukste dag van het jaar en dat hebben dekindjes in het ziekenhuis geweten. In een x93Nederland meets Sierra Leone cultureclashx94 heeft ze een spelletjes programma georganiseerd met klassiekers alsx93ezeltje prikx94, x93koekhappenx94, x93spijkerpoepenx94 en een Afrikaanse variant op destoelendansx85wie het laatst stopt met dansen als de muziek stopt, is afx85..grotehilariteit!

Ezeltje prik…

Spijkerpoepen…

En koekhappen…

Tot slot:

Sinds April hebben we ookeen nieuw postadres! Helaas leek het in het verleden niet echt goed te gaan alsiemand post probeerde te sturen, maar nu hebben we een postbus hier in Makenien inmiddels zijn hier al twee dingen daadwerkelijk aangekomen! Het lijkt eropdat post vanuit NL er zox92n ruime maand over doet om hier aan te komen (als jenu dus een kaartje stuurt dan zou deze bijvoorbeeld precies op tijd voor mijn(=Bart) verjaardag aan moeten komenx85 hint ). Het adres is:

Magbenteh Community Hospital
P O Box 50
Makeni, Sierra Leone

Allereerst natuurlijk sorry aan al onze trouwe lezers voorde lange radiostilte op onze blog, maar we hebben, op zijn zachts gezegd, eenhectische tijd achter de rug. Niks schokkends hoor, maar vooral weer veel(belangrijk) bezoek, waarover later meer. Eigenlijk had Carla al tijden geledeneen stukje voor de blog geschreven, maar dit hebben we tot op heden dus nogniet geplaatst en, hoewel wat gedateerd, hierbij alsnogx85 Hebben jullie in iedergeval wat te lezen voor de paasdagenx85

————————–
Vorige week (red. is inmiddels dus al een ruime maandgeleden) viel er opeens regen uit de lucht! Dat hadden we sinds onze terugkeerhalf december niet meer meegemaakt! Het stof lag dan ook overal duimendikbovenop. Maar het lijkt erop dat het regenseizoen in aantocht is. Het was geenverfrissend buitje overigens. Het lijkt er eerder op dat de temperatuursindsdien omhoog aan het schieten is. Het kwik loopt nu eigenlijk alle dagentot 35 graden of meer op en het koelt ook niet meer goed af x92s avonds. Vorigweekend dan ook een fijne ventilator gekocht in de x93winkelstraatx94 van Makeni,zodat we in ieder geval in de uren met electriciteit een artificial briesje inhuis kunnen veroorzaken J.

Het project
Sommige zaken waarmee we vanaf onze aankomst hier bezig zijnbeginnen nu echt vorm aan te nemen en dat is erg leuk om te zien. Er is sindsenige tijd een duidelijke prijslijst, zodat het voor dokters en patixebntenduidelijk is wat iemand moet betalen bij een bepaalde aandoening/behandeling, dekinderen onder de vijf hoeven sinds januari helemaal niks meer te betalen, erwordt elke vrijdagochtend onderwijs gegeven aan de verpleegkundige staf en degrootste doorbraak is waarschijnlijk dat Bart vorige week de allereerste groteinternationale order voor medicatie en medisch materiaal heeft geplaatst bijIDA. Als alles goed gaat krijgen we dus met de volgende container medicatie,die daadwerkelijk getest is op zijn werkzaamheid en die niet binnen 2 weken alweer verlopen zal zijn, joechei joechei.

Verder zijn we ook eindelijk echt begonnen met het outreachprogramma, wat inhoudt dat we een dag in de week op pad gaan om langs deklinieken in onze regio te gaan om daar ondervoede kinderen en ook evt. andereernstig zieke patixebnten op te halen. Hier houdt vooral Margot zich mee bezig.Margot is de vrouw van Johan (Financial controller) en is verpleegkundige. Ze is in januari tegelijkmet Daan en Karin aangekomen.

Verder is in het project in Yele (palmolie) ook van allesaan de hand. Han is namelijk na maanden voorbereidingen, lessen en gestoei metcontracten, kunstmest en de paramount chief (opperste hotemetoot in de regioYele) begonnen met het uitdelen van de jonge palmboompjes aan de boeren. Debouw van de fabriek (palmoliepers) is inmiddels ook in volle gang.

Op een totaal andere orde van grootte, wil ik toch met enigetrots melden dat een van mijn lievelingspatientjes van de laatste maand,namelijk kleine David…ook wel kleinesmurf genoemd…vorige week met ontslag is gegaan.

Hij kwam in januari als zwaar ondervoed babietje van 3maanden het voedingscentrum binnen. Hij woog op dat moment ongeveer 2,5 kg.Zijn erg jonge moedertje, was geadviseerd te stoppen met borstvoeding, toen zeeen ontsteking aan haar borst kreeg en David leefde dus al enige tijd op hetequivalent van leidingwater. Het kostte enorm veel moeite en frustratie om deborstvoeding weer op gang te krijgen en toen het net leek te gaan lukken kreegDavid van de een op de andere dag ernstige malaria. Hij werd volledig in shockmet ernstige bloedarmoede naar de kinderafdeling getransporteerd. Hij lag vrijletterlijk zijn laatste adem uit te blazen toen bleek dat zijn moeder deverkeerde bloedgroep had en niet kon doneren. Zijn leven hing aan een zijden draadjeen dat terwijl hij maar 35 (!) milliliter bloed nodig had……een kwart kopjevol. Maar soms zit het mee…..voor de tweede keer sinds mijn aankomst hier,bleek ik zelf een goede match en met een belachelijk klein zakje bloed, werdDavidx92s lot gekeerd….hij knapte op, de borstvoeding kwam verder op gang, hijging groeien, ging met grote David (red.Beckham) op de foto en gisteren is hij naar huis vertrokken….de toekomstigepresident van Sierra Leone? De eerste Afrikaanse Nobelprijswinnaar voor de wetenschap….wiezal het zeggen. Zeker is wel dat ik hem vreselijk ga missen.

Evenementen inMakeni:
Sierra Leone heeft de hoogste moeder/kind sterfte in dewereld en Bombali district is een van de armere regiox92s van Sierra Leone. Tochgebruikt maar 4% van de vrouwen in de vruchtbare leeftijd in dit district enigevorm van anticonceptie (of x93family planningx94zoals dat hier heet). Daar moetverandering in komen vindt de regering……en daar kunnen wij het niet hardermee eens zijn…..dus twee weken geleden is er de grote lancering geweest vande repositioning of family planningservices in Bombali district. Voorheen werd family planning namelijk alleenaangeboden door buitenlandse NGOx92s in de zogenaamde x93verticale programmax92sx94,wat er in praktijk op neerkwam dat er in een paar grotere steden kliniekenwaren, waar mensen terecht konden, maar verder niks. Vanaf nu heeft de regeringhet echter (gratis!) gexefntegreerd in het basisgezondheidssysteem, dus in elkmini-kliniekje in elk durp in de bush, moet het vanaf nu beschikbaar zijn.Super natuurlijk, maar de beschikbaarheid is niet het enige probleem in deze,soms zeer traditionele, samenleving. Men moet het ook nog wxedllen gebruiken. Datweet de regering ook en dus hebben ze de lancering heel goed aangepakt. Er waseerst een soort van x93voorkook-bijeenkomstx94 met alle leiders (chief/paramountchief/police/teachers etc) en ook met de geestelijke leiders van dit district.Dus daar zaten ze op een rijtje….de district-imam, de reverend father (katholiekekerk) en een afgevaardigde pastor van de verzamelde evangelische kerken. Margoten ik waren, samen met een lokale verloskundige (Frances), als afgevaardigdenvan ons ziekenhuis bij deze bijeenkomst aanwezig en we hebben onze ogenuitgekeken. Op een gegeven moment mochten de geestelijk leiders ook een praatjehouden en het begon bij de imam, dus ik ging al schrap zitten. Had ik het evenmis! Het bleek niet alleen een hele aardige man en een goede spreker, maar hijhad ook een zeer gefundeerd, op verzen uit de Koran gebaseerd verhaal, waarinhij stelde dat family planning absoluut prima was, dat mensen die geen geldhadden om hun kinderen te voeden en op te laten groeien beslist niet aan eengroot gezin moesten beginnen, dat mohammed (de profeet) zelf een voorstanderwas van de coitus interruptus methode (zaadlozing buiten het lichaam van devrouw), maar dat er in deze tijden ook andere mogelijkheden waren. Hij wasalleen fel tegen abortus en was dan ook voorstander om x93nieuw levenx94 tevoorkomen, niet af te breken. Hoezo radicale godsdienst? Wij waren geheelopgevrolijkt en benieuwd naar het volgende verhaal, maar ja….toen kwam dex93reverend fatherx94…zucht….die hield een saai verhaal van een half uur,waarin hij stelde dat sex alleen bedoeld was voor de voorplanting, ook binnenhet huwelijk en dat family planning dus absoluut prima was, een goed ideezelfs, maar dat moest dan dmv abstinentie geregeld worden…….diepe diepediepe zucht. Kan Geert Wilders daar niet een keer aandacht aan besteden???Daarna kwam de pastor, die gelukkig wat milder was. Hij vond alles prima,geloof ik, hield een beetje een oppervlakkig verhaal met weinig concretestellingen. Na deze bijeenkomst volgde de officixeble lancering een halve weeklater plaats, met allerlei hotemetoten uit Freetown (staatsecretarisvolksgezondheid e.d.), maar daar is Bart naartoe gegaan. Ons doel is nu om inde komende weken contacten te leggen met het district medical team, zodat weook in ons ziekenhuis actief family-planning kunnen gaan aanbieden.

Bezoekers:
Er gaat geen week voorbij of we hebben bezoek. Afgelopen zondagstonden ineens Sander de Kramer (schrijver van de hit x93van miljonair totkrantenjongenx94 en Rotterdammer van het jaar 2007) en Arie Kievit (bekendeNederlandse fotograaf) op de stoep. Nou is dat niet helemaal toevallig. Sanderde Kramer runt een NGO, de Sundayfoundation, die opkomt voor de wezen, die inde diamantmijnen werken in het noorden van Sierra Leone….de diamantkinderen. Opkleiner niveau, sponsort hij een jongetje, Modu, dat op dit moment op dekinderafdeling ligt met een zeer ernstige osteomyelitis (botontsteking), diezijn hele linkerheup heeft weggevreten.

Wie zegt dat je twee heupen nodig hebt om goed te kunnen dansen?!?

Als twee x93Rotterdam-basedx94 NGOx92s, beiden actief in SierraLeone, hebben de Lion Heart en de Sunday Foundation geregeld contact en de kansom een aantal mooie fotox92s van ons project te laten maken door eenprofessionele fotograaf moest natuurlijk worden benut. Aangezien het hele teamverder aan de kust of in Yele zat, was het aan Bart en mij de eer om op eenmooie zondagmiddag net te doen alsof we druk aan het werk waren (in allfairness…Bart had dienst)  en alsdusdanig te poseren voor de fotox92s. Het was erg gezellig: x94weer eens wat andersdan (ex-)burgemeester Opstelten, die een lintje doorkniptx94, werd ons gemeld

En maandag zagen we opeens een bekend gezicht door hetziekenhuis lopen. Dr. Jose…..de Spaanse surgical doctor, die in Burundi inons buurproject Kinyinya werkte! Voordat hij naar Burundi ging heeft hij 5 jaarmet MSF in Sierra Leone gewerkt en hij was nu vrienden aan het opzoeken. Hijwas net zo perplex als wij waren, om ons hier ineens tegen te komen….kleinewereld, de tropengeneeskunde.

Update bezoekers:
Sinds dat Carla bovenstaand stukje schreef hebben we al weeraardig wat andere bezoekers achter de rug. Zo kwam eind februari deallerhoogste baas van UNICEF, Ann Veneman, op bezoek. Afgezien van dat zij deexecutive director van UNICEF is, is zij tevens een ex-minister van landbouw inde Verenigde Staten, weliswaar onder George W Bush, maar desalniettemin dusniet de allerminste! Hierbij kwam ook nog dat onze projectleider, Don, tijdensdit bezoek in Nederland zou zitten en dat ik dus de honneurs van gastheer voordit bezoek zou mogen waarnemen. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dustoch wel wat zenuwachtig was voor dit hoge bezoek. Voordeel was wel dat ze maar40 minuten zou komen, dus ach jax85 hoeveel kan er nou helemaal mis gaan in 40minuten?!? Uiteindelijk werd het gehele bezoek vanwege tijdsgebrek ingekort totmaar zox92n 20 minuten en kon ik mijn, met pijn en moeite voorbereide speech overwaarom wij hier zo goed bezig zijn enzo, in mijn zak houdenx85

v.l.n.r. Margot, Carla, Bart, Foday Kamara (de lokale UNICEF health officer), Ann Veneman, Abd (onze collega) en Geert Cappelaere (UNICEF representative van Sierra Leone).

We hebben in ieder geval nog het UNICEF persbericht van ditbezoek gehaald, waarbij voor het eerst Magbenteh werd genoemd i.t.t. een doorUNICEF ondersteund voedingscentrumx85

Verder hadden we vorige week een hele groep gasten van deRotary in Zwitserland op bezoek. Aardige lui, maar afgezien van dit is eenbijkomend voordeel dat ze, zeg maar, ook niet echt honger hoeven te lijden, enleveren dergelijke bezoeken dus wellicht weer wat extra sponsoring voor hetziekenhuis op. Ze hebben een dagje of drie ons project bezocht en al met al wasdit vooral erg gezellig. Ze waren erg gexefnteresseerd in wat wij hier doen enhet is natuurlijk altijd leuk om met een van de hoogste mannen van Tupperwarex99 tepraten , oh jax85 we hebben ook nog een fijn Tupperwarex99 zeepbakje gekregenx85

Tot slotx85 kan ik jullie nog meedelen dat eergisteren deeerdergenoemde container (of eigenlijk waren het er drie) met de langverwachteIDA order is aangekomen, dus dat is opnieuw een kleine mijlpaal in onze (korte)geschiedenis hier in Magbenteh, maar hierover in een volgend stukje meerx85.

Wat vliegt de tijd toch! Het is alweer februari en datbetekent dat we al meer dan 5 maanden hier in Sierra Leone zijn. De afgelopen weken zijndan ook weer allerminst saai geweest.

Het ziekenhuis
De hele maand januari is het ziekenhuis tjokvol geweest. Erlagen steeds volwassenen op de kinderafdeling omdat er geen bedden meerbeschikbaar waren op de mannen en vrouwen afdelingen, maar ook het aantalkinderen was een stuk hoger dan voorheen. Het TFC ligt ook tot de nok toe vol.Goed nieuws natuurlijk…daarvoor zijn we hier tenslotte, maar wel druk. Deaankomst van onze derde tropen-arts collega Karin, kon dan ook niet betergetimed zijn begin januari. Aangezien het met name heel vol lag metchirurgische patixebnten heeft Karin zich daar op gestort. Ze runt nu samen metAbd de chirurgie, heeft samen met hem al behoorlijk veel, soms heftige,operaties gedaan en liters en liters pus gedraineerd…. het is ongelofelijkhoe lang mensen hier toch met hun klachten blijven rondlopen! Helaas hadden weook weer een jong slachtoffertje van de traditionele behandeling. Een grietjevan een jaar of 7, die 2 maanden geleden haar arm gebroken had na een val uiteen boom en met de zogenaamde x93hot fermentationx94…een soort warmekruidencompressen…was behandeld. Dit zorgt voor enorme weefselschade doorhitte en/of chemische verbranding en toen ze eindelijk bij ons aankwam was danook vrijwel de hele huid van haar onderarm weg. Je keek op meerdere plaatsenrecht op het bot, doordat ook veel spierweefsel was verdwenen en het was allemaalvreselijk ontstoken. Ik wil niet weten hoeveel pijn het arme kind eraan gehadmoet hebben, maar in elk geval was meteen duidelijk dat de enige haalbareoplossing een amputatie van de arm boven het ellebooggewricht was. Dat is opzich goed gelukt, maar het is natuurlijk doodzonde dat ze nu de rest van haarleven met 1 arm verder moet.

Projecten:
Op een wat vrolijkere noot stond de maand januari in hetteken van de voorbereidingen om de verloskamers te openen. We hopen dat het per1 maart gaat lukken. We zijn druk bezig met het werven van personeel. Denoodzakelijke drugs zijn besteld. De verloskamers zijn nagenoeg compleet vanmateriaal voorzien en de zalen hebben bedden/muskietennetten enz. Erg leuk omallemaal mee te maken en we wachten met spanning op de eerste bevalling!

Een heel ander project dat vaste vorm begint aan te nemen ishet outreach-project. We willen namelijk graag zorgen dat de ondervoedekinderen in ons gebied (chiefdom), wat eerder bij ons TFC aankomen, zodat weook daadwerkelijk een kans hebben om ze beter te maken.
Twee weken geleden zijn we dan ook met een verpleegkundigevan een van de dorpskliniekjes meegeweest op haar x93outreach-dagx94 om een indrukte krijgen. Het begon al goed met een aardige wandeling van een kilometer of3-4 van haar kliniek naar het dorpje dat ze ging bezoeken.

Haar spullen werden vervoerd door een jongen uit het dorpmet een fiets, die daar iets van 500 leones voor kreeg (12,5 euro cent oid).Aangekomen in het dorp werd de x93chiefx94 (dorpshoofd) verwittigd, die meteen allemoeders met kinderen begon te mobiliseren. Na een rommelig halfuurtje had zicheen enorme meute onder de bomen verzamelt en kon het feestbeginnen…wegen/meten, vaccineren en een voorlichtingspraatje…alles in eensoort van georganiseerde chaos, die wij westerlingen nooit zullen begrijpen.Het was erg leuk om te zien.

Uiteindelijk hebben we twee ondervoede kindjes uit de meuteweten te selecteren, die we twee dagen later zijn gaan ophalen en die inmiddelslekker aan het groeien zijn in ons TFC. Na dit gezien te hebben, is er beslotenom in Februari echt van start gaan met een wekelijkse outreach-dag naar de 12 verschillendeklinieken in ons gebied. We hopen dat UNICEF het project zal gaan sponsorenzodat we het in de toekomst kunnen gaan uitbreiden.

Bezoekers:
Verder hebben we wederom belangrijke gasten op bezoek gehad,hoewel ze dit keer niet wereldberoemd waren. Een van onze grotere sponsors, YACHT,een uitzendende organisatie voor hoog opgeleid personeel, was op bezoek in devorm van de directeur, Jan Hendrick Ockels (ja, familie van) met zijn vrouwKatinka, die cardioloog is. Twee erg leuke enthousiaste mensen, die meteen naaankomst lekker aan de slag gingen. Katinka heeft vrijdag een onderwijssessieover hartfalen aan de hele ziekenhuis staf gegeven en daarna de dokters aan dehand van een aantal cardiale patienten geleerd hoe we een echo van het hartkunnen maken. Bijzonder nuttig, aangezien mensen ook met dit soortziektebeelden, pas naar het ziekenhuis komen als ze echt niet meer kunnenlopen. Zo was er die dag een 17 jarig meisje opgenomen, dat sinds de bevallingvan haar eerste kind een paar maanden geleden een hartafwijking had ontwikkeld(post partum cardiomyopathie). Ze was stikbenauwd en helemaal opgezwollen vanhet vocht en toen Katinka met de echo naar het hart keek zagen we een soortslappe zak, die nauwelijks meer samentrok. Bijzonder confronterend, want deprognose van dit grietje is dat ze zelfs met de beste behandeling (als ons datal lukt en als ze braaf terug komt op controle afspraken) de 30 niet zal halen.Een tweede zwangerschap zal ze sowieso niet overleven, dus we moeten onsberaden of we haar kunnen steriliseren zodra ze in een wat betere conditie is.Misschien kan ze dan in elk geval haar eerste kind tot de middelbare schoolleeftijd zien opgroeien. De harde realiteit van Sierra Leone.

Terwijl Katinka ons een stoomcursus cardiologie gaf, heeftJan Hendrick zich bezig gehouden met een heel ander soort problematiek. Zoalsjullie eventueel op YouTube hebben kunnen zien, is er hier een paar maandengeleden een container gearriveerd, die toen (na het uitpakken) mbv een boom vande vrachtwagen af getrokken is. Veel mensen hebben onsdaarna….terecht…gevraagd wat er nu verder met die container ging gebeuren.Dat vroegen wij ons ook af. Op zich was het plan duidelijk. De bedoeling was namelijkdat deze container een onderdeel zou gaan vormen van de nieuwe x93storex94 inaanbouw (opslagruimte), waarvan de fundering inmiddels al af was, zox92n 30 meternaast de semi-permanente ligplaats van de container.

Maar hoe krijg je een 40-voet container, die leeg ongeveer3000 kg weegt, verplaatst zonder hijskraan? (1 dag een hijskraan huren kost2500 dollar) Het antwoord op deze vraag bleek verrassend simpel in dezehoog-technologische tijden….men neme 1 enthousiaste directeur van YACHT, 15andere mannen die zich laten aansteken door zijn enthousiasme, twee 4X4 autox92s,twee grote krikken (high lifting jacks…standaard uitrusting 4X4), een zootjepijpen, planken en trekkabels, en veel geduld. Uiteindelijk is het ze gelukt omde container omhoog en op rolletjes te krijgen en vervolgens is hij x93gewoonx94met gierende motors en slippende banden door twee 4x4x92s de fundering opgetrokken….een filmpje volgt spoedig op YouTube.

De container op zijn plek in de nieuwe structuur…

Er wordt gebouwd engebouwd….
Behalve de bovengenoemde x93storex94 heeft ook het nieuwe TFC,waarvan in september met de bouw begonnen is, inmiddels het hoogste puntbereikt (nee, geen vlag, dat is blijkbaar een nederlandse traditie) en weverwachten dat het dak er heel binnenkort op gaat.

Zoals je ziet gaan dingen hier soms zo snel dat we het bovenstaande nog niet getypt hadden of het dak zat er al op (deze foto is gisteren genomen).

Ontspanning
Het leven bestaat niet alleen uit werken, dus zijn we hetweekend na het bezoek van de heer Beckham met het merendeel van het team naarx93banana islandx94 geweest, een enorm leuk eilandje voor de kust van Sierra Leone.Met een gemotoriseerde kano werd de oversteek in een klein half uurtje gemaakten kwamen we bij de idyllische banana island lodge uit…een groepjevakantiehuisjes aan het strand, vis van de barbecue als lunch/dinner, koudewitte wijn en mango-flambe als toetje.

Vanaf onze verblijfplaats liepen kleine kronkelpaadjes naar de rest van het eiland, waar een rommelig dorpje tussen debomen verscholen lag en nog wat restanten van de koloniale tijden te vindenwaren…de funderingen van een oud slaven-fort, compleet met een aantal oudekanonnen…de gevel van een oude kerk, gietijzeren palen, diehoogstwaarschijnlijk ooit als lantaarnpaal dienst hebben gedaan oid? Overalstikte het van de vogels, m.n. weaver-birds, die kunstige hangende nestjesbouwen, maar we zagen ook een aantal roofvogels over vliegen.

Op zondag zijn wenog wat verder doorgelopen naar de ander kant van het eiland, waar echt eenprachtig bounty-strand was, met eromheen palmbomen waarin duizenden grotevleermuizen hingen en rondfladderden. Kortom, het was geweldig.

Het volgende weekend konden Bart en ik mee met een bezoekvan onze sponsors naar de grote hydro-electric dam (waterkrachtcentrale), dieop ongeveer 2 uur rijden van Makeni gebouwd wordt, de bumbuna-dam.

Aan de bouwvan dit project zijn ze 30 jaar geleden al begonnen! In de oorlog kwam de bouwnatuurlijk stil te liggen, maar dankzij agressieve bewaking door een soort privxe9-legertje hebben de rebellen de boel niet kunnen slopen. Na de oorlog konhet project dus weer opgepakt worden en op dit moment zijn ze in de afrondendefase. Ze hopen de vallei het komend regenseizoen (v.a. maart) te kunnen latenvollopen. We kregen een rondleiding waarbij we echt overal naar binnenmochten….tot letterlijk in deturbines, die straks de stroom moeten gaan opwekken.

Als het klaar is, zal hetmerendeel van Freetown groene stroom krijgen en Makeni gaat ook meeprofiteren,omdat we op de route van de stroomkabels richting Freetown liggen.

Het was wederom erg bijzonder om mee te maken en wat hebbenwe toch een leuke baan!

Het is op dit moment maandagavond en na een zeer turbulentelaatste anderhalve week is de rust eindelijk wedergekeerd. Hoezo turbulent?!?Nou onze UNICEF mystery guest bleek niemand minder te zijn danx85 DAVID BECKHAM.Jazeker David Beckham himself is afgelopen zaterdag bijna drie uur lang onzegast hier in Magbenteh geweest!!!!

Toen wij in december terugvlogen naar Nederland zaten wesamen met de UNICEF representative voor Sierra Leone in het vliegtuig en dieliet ons al doorschemeren dat ze half januari met een zeer bekend iemand zoudenlangskomen, maar meer mocht hij op dat moment niet zeggen en tot enkele dagenvoor het daadwerkelijke bezoek was het dus ook voor ons nog een groot geheim.Maar via wat speurwerk hadden we uiteindelijk zo halverwege vorige week tochwel zeer sterk het vermoeden dat het David Beckham zou zijn die zou langskomen.

De reden dat hij langskwam was omdat hij Goodwill Ambassador van UNICEF is en in deze hoedanigheid kwam hij ons voedingscentrum bezoeken enhier een promotiefilm voor UNICEF opnemen. Aangezien Carla de dokter van hetvoedingscentrum is, had zij de eer om hem persoonlijk rond te leiden. Ik mochtalles van dichtbij gadeslaan en heb vol trots staan toe te kijken hoe mijnvrouw aan David stond uit te leggen dat ze dit bepaalde kind in leven had wetente houden door 30 ml van haar eigen bloed af te staan (zag ik daar een traantjebij David ! Helaas was ons ten strengste verboden om enige fotox92s of videox92ste nemen, dus een gezellig fotootje van Carla en David Beckham tussen deondervoede kindjes zit er niet echt in (stiekem hebben sommige van ons toch eenfotootje weten te maken hoorx85 we willen deze echter niet op onze openbare blog zetten omdat we dan toch wat bang zijn dat we ruzie krijgen met een van onze grootste sponsors… Als je ze toch wilt zien moet je maar even op onze HYVES site kijken, om ze te zien moet je eerst wel vriend van ons worden en verder willen we jullie vragen om ze niet verder op het internet te verspreiden).

Verder heeft Carla wel goed werk gedaan om lekker te socialisenmet de officixeble fotograaf en deze heeft het email adres van Carla genoteerd enbeloofd dat hij wat fotox92s zou opsturen. Of dit ook echt fotox92s met Beckhamerop zullen zijn is natuurlijk de grote vraag, want ik vrees dat dit toch ookniet echt gaat mogen van UNICEF. Leuk detail is echter dat deze fotograaf, metwie we erg gezellig hebben staan te babbelen ook niet de minste was. Hij (DavidTurnley) heeft o.a. twee maal de World Press Photo (1988 & 1991) en eenPulitzer Prize gewonnen. Dus hoe dan ook is een foto, geschoten door deze man,een echt collectorx92s itemx85maar hopen dat hij zijn belofte nakomt. Verder washet natuurlijk erg verteterend om zox92n grote gespierde sporter met van diekleine Afrikaanse mini-mensjes te zien rondwandelen. En oh jax85 het is ookgewoon een aardige man die oprecht gexefnteresseerd leek in het wel en wee van dekinderen op het voedingscentrum en hij vond ons helden (is natuurlijk ookaltijd leuk om te horen)!

Nadat alle shots genomen waren werd er nog eenvoetbalwedstrijd tussen twee lokale teams bij ons op het terrein gespeeldwaarbij hij de aftrap deed.

Hierna konden wij nog kort onze plannen voor het komend jaarpresenteren, waarbij UNICEF ons wederom te garantie gaf, dat zij ons financieelzullen blijven ondersteunen J! Tot slot hebben we een mooie Afrikaanse blouse aanBeckham cadeau gedaan die, zoals volgens Sierra Leonse traditie hoort, moetworden aangetrokken door iemand anders. En die iemand anders was natuurlijkweerx85 Carla, waarbij ze uiteindelijk ook nog als vrijwel de enige aanwezigetwee zoenen van David Beckham wist te scorenx85 Zoals jullie zullen begrijpensloeg op dit moment de eerdere trots van mij toch wat om in jaloezie. Maar wehebben afgesproken dat als we binnenkort bij David in LA op bezoek komen, ikdan maar gewoon iets gezelligs ga doen met Victoria !!!

Goedx85 al met al was het een geweldige happening die jenatuurlijk niet iedere dag meemaakt. Als het goed is komen alle beelden dezeweek al op TV, al weten we alleen niet of dit wereldwijd gaat worden of enkelin de U.K of Amerika. Als iemand toevallig iets voorbij ziet komen dan zoudenwij het erg op prijs stellen als je even op record op de videorecorder druktx85

UPDATE (22/01/08):

Het nieuws van de komst van David Beckham is inmiddels door UNICEF wereldkundig gemaakt, dus voor wat nieuwsberichten moet je b.v. maar kijken op de site van SKY news of van UNICEF zelf. Op het filmpje bij SKY news zie je als je heel goed kijkt Carla even lopen links in beeld (0:27 min) en als je dan nog beter kijkt zie je mij ook nog heel even enkele seconden later (0:31 min) rechts op de achtergrond van Beckham . Het is niet veel, maar het bewijs is er in ieder geval… en dat nog wel op SKY news!!! Verder zie je onze manager, Don en de oprichter Harald (met hoed) rechts van Beckham lopen en links lopen onze lokale ‘dokter’ Abd en de manager van het voedingscentrum. Bij de beelden binnen zie en hoor je vooral onze Filipijnse verpleegkundige Maria…