Van 30 Oktober tot 14 November hebben wij, Nel en Piet – ouders van Carla, een reis gemaakt naar Sierra Leone met als belangrijkste doel Carla en Bart te bezoeken om met eigen ogen te zien hoe ze daar leven en werken. Het zijn twee onvergetelijke weken geworden die een diepe indruk op ons hebben gemaakt. Carla en Bart wonen en werken x96 voor Afrikaanse begrippen x96 in een prachtige, goed onderhouden accommodatie en maken deel uit van een bevlogen team, dat zo goed en zo kwaad als mogelijk is het ziekenhuis en het voedingscentrum draaiend houdt. Dat valt niet mee in een land dat niet alleen op elk denkbaar terrein structurele problemen heeft, maar waar ze ook voortdurend worden geconfronteerd met vele dagelijkse zaken die om een oplossing vragen. We hebben van dichtbij kunnen zien dat ze een druk leven hebben, maar ook dat ze goed in staat zijn hun rust te bewaren en steeds weloverwogen hun weg zoeken. Ze zijn er op hun plaats en ze kunnen het aan, ondanks het (althans dat vonden wij!) slopende klimaat waarin ze leven. We zijn trots op hen.

Bij aankomst in het holst (ca. 03.00 uur) van de nacht van donderdag op vrijdag werden we door Carla en Bart van het vliegveld gehaald en konden we nog wat slapen in een klein, aan de zee gelegen hotel.

Die vrijdag zijn we met de ferry naar de hoofdstad Freetown gegaan om boodschappen te doen en geld te halen.

De rest van dat weekend logeerden we met zx92n vieren in het Tacugama Chimpanzee Sanctuary, waar we x92s nachts onder de klamboe soms wakker werden van het lawaai van de apen.

Zondagmiddag zijn we naar hun Magbenteh Hospital vlak bij de stad Makeni gereden. Ook het tweede weekend  zijn we van vrijdag tot zondag met zx92n vieren op pad geweest. Nu naar de kust om kennis te maken met de inderdaad prachtige, ongerepte, witte stranden van Sierra Leone.

De overige negen dagen en nachten logeerden we bij Bart en Carla thuis op het ziekenhuisterrein. Dat was een belevenis op zich, omdat we alles van dichtbij konden volgen. Het was jammer dat xe9xe9n voorgenomen trip niet door kon gaan, namelijk een bezoek aan de oliepalmplantage in Yele. We moesten daarvan af zien omdat de palmolieproductie juist op dat moment officieel in gebruik werd genomen. Dus: veel gasten, veel autox92s nodig, veel extra gedoe! 

Tijdens ons verblijf bij Carla en Bart hebben we diverse activiteiten ontplooid. Santos, xe9xe9n van de huisbedienden, heeft met ons beiden een wandeling van ruim 2 uur gemaakt (pfff!) door diverse dorpjes in de directe omgeving van het ziekenhuis. Hij heeft ons voorgesteld aan de x91chiefx92 van xe9xe9n van de dorpen en heeft laten zien waar hij zelf woont. We zagen hoe er stenen gebakken werden voor de aanleg van een nieuwe dorpspomp en hoe er op het land gewerkt werd. Maar we hebben vooral heel veel aan Santos gevraagd. Over de producten op het land en aan de bomen, over het aantal oogsten per jaar, over het eigendom van het bouwland en de producten, en nog heel veel andere dingen. Het land zag er vruchtbaar uit en er werden veel verschillende gewassen verbouwd. En toch zijn er heel veel ondervoede (of verkeerd gevoede!) kinderen.

Santos en zijn dochtertje Rose…

De chief van zijn dorp…

En samen met David, de kok, zijn we gedriexebn op de fiets (jawel!) naar de markt in Makeni geweest. Ook dit was, net als de wandeling met Santos, een unieke kans om van heel dichtbij het leven daar mee te maken. Het was een grote en deels overdekte markt, waar het werkelijk krioelde van de aanbieders van alle denkbare waren. Iedereen heeft maar een paar vierkante meter! Het lijkt wel of de ene helft van de bevolking iets aan het verkopen is aan de andere helft. Maar het was toch geen chaos. Integendeel! Daarna hebben we in een winkeltje wat houtsnijwerk gekocht. En Nel is later nog een keer met David naar de markt geweest om een mooie lap stof te kopen.

We kregen nog een derde kans! Allebei zijn we, elk apart, een keer mee geweest met Carla en x91nursex92 Emilia op x91outreachx92. Ze bezoeken dan met een auto van Unicef de dorpen in de regio, met als belangrijkste doel de moeder/kind zorg verbeteren. Mijn (Piet) eigen x91outreachx92 bestond uit een  voorlichtingsbijeenkomst in xe9xe9n van de grotere dorpen, waar op het hoogtepunt 73 volwassenen en kinderen aanwezig waren in een ruimte zo groot als een kleine huiskamer bij ons. De x91outreachx92 van Nel stond vooral in het teken van het opsporen en naar het ziekenhuis meenemen van sterk ondervoede kinderen. Op de terugweg was het x91bakkiex92 van de auto gevuld met vier van die kinderen, plus hun moeders en sommige broertjes of zusjes die niet alleen thuis konden blijven. 

Vlak voordat we zouden vertrekken voor ons tweede weekend werd er een premature tweeling geboren, waarvoor een couveuse nodig was. Er stond nog een eenvoudige x91bouwpakketx92 couveuse en die hebben we ter plaatse hals over kop en met vereende krachten in elkaar gezet en provisorisch aan de praat gekregen. De tweeling heeft er nog wel gebruik van gemaakt, maar heeft het helaas toch niet gehaald.

Zeker vermeldenswaard is ook dat Nel op zekere middag de kinderen van het voedingscentrum (en hun moeders!) heeft beziggehouden met tekenen, kleuren, stickers plakken, ballonnen en dergelijke zaken, die we speciaal daarvoor uit Nederland hadden meegenomen.

Ook heeft Nel samen met Bart  xe9xe9n van de twee bergen direct achter het ziekenhuis beklommen.

Zelf ben ik (Piet) bezig geweest met diverse kleine huishoudelijke zaken, zoals b.v. een WC-bril, en heb ik twee fietsen weer redelijk tot goed aan de praat gekregen. Beide fietsen werden onmiddellijk weer druk gebruikt. Ook heb ik later de wel heel snel gefabriceerde couveuse nog een keer in alle rust wat beter in elkaar gezet.

Tenslotte nog een paar dingen die ons erg zijn opgevallen:

Het kan niet anders of transport en mobiliteit is xe9xe9n van de grootste en meest urgente problemen van Sierra Leone. Er zijn maar een paar goede wegen (gelukkig ook de weg van Freetown naar Makeni!). Verder is het wegennet niet alleen onverhard, maar naar onze maatstaven ook zeer slecht. Er zijn heel weinig vrachtwagens en wat er rijdt is meestal oud. De helft daarvan staat defect langs de kant van de weg en dan steken er twee monteurbenen onderuit. Officieel is er heel weinig openbaar vervoer: een paar buslijnen! Maar dat wordt gecompenseerd door een enorm aanbod van meestal zeer oude bestelbusjes (tot 20 man erin plus een enorme daklast erop!) die vooral buiten de stad actief zijn, en door mogelijk nog meer kleine personenautox92s en lichte motoren die vooral binnen de steden als taxi gebruikt worden. Bij de ingang van het ziekenhuis zie je altijd wel xe9xe9n of twee van die lichte motoren staan wachten op passagiers.

Straatbeeld in de hoofdstad Freetown…

De mensen zijn ontzettend hartelijk en gastvrij. Zo kregen we aan het einde van onze x91outreachx92 bezoeken een warme maaltijd voorgezet.

Verder hebben de mensen die we ontmoet hebben een heel duidelijk gevoel voor eigenwaarde. En ze zijn trots op hun land. Ze zagen ons echt als gasten van hun land: Welkom in Sierra Leone zei bijna iedereen. Het feit dat we de ouders van Carla waren, maakte ons extra welkom. Trouwens, ze vonden dat we er voor onze leeftijd erg jong en vooral fit uitzagen en die beeldvorming zegt veel over de onvergelijkbare leefomstandigheden tussen hen en ons.

We zouden nog veel meer kunnen schrijven, want dit bezoek heeft echt een hele diepe indruk op ons gemaakt. Temeer daar we beiden de neiging hebben ons in alle problemen te willen verdiepen en naar oplossingen te helpen zoeken. Dat gaat natuurlijk niet. Maar vergeten zullen we het ook niet.

De huisstaff, v.l.n.r. Prince, Martin, David en Santos…