Het einde van juli komt alweer in zicht en is dus ook zeker weer de hoogste tijd voor een update van de onze belevenissen van de afgelopen 2 maanden!

De rust teruggekeerd in het ziekenhuis:

We schreven de vorige keer dat er wat problemen waren met werkvergunningen, collegax92s en discussies op het ministerie of tropendokters nou wel of niet mogen opereren in Sierra Leone. Gelukkig is over al die issues begin mei duidelijkheid gekomen. Onderlinge frustraties tussen ons en de lokale collega zijn uitgesproken en toen had hij geen behoefte meer aan onbetaald verlof. We werken nu weer prettig samen, al blijven er natuurlijk verschillende denkbeelden bestaan. Toen het hoofdkantoor in Freetown er intensief achteraan ging was binnen een week onze officixeble artsenregistratie bij de x93medical boardx94 (het Sierra Leonese BIG register) geregeld en vanaf dat moment was er ook geen discussie meer over al dan niet mogen opereren.

Dat was maar goed ook, want in Juni hebben we vaker op de OK gestaan dan in alle maanden ervoor. De redenx85de verloskundige afdeling. Helaas blijft het namelijk een feit dat deze afdeling nauwelijks patixebnten heeft, maar als ze komenx85x85dan is er ook iets verschrikkelijk mis. Blijkbaar proberen de vrouwen in SL toch koste wat het kost thuis te bevallen en pas als ze 2 of 3 dagen bezig zijn zonder resultaat, wordt de gang naar het ziekenhuis gemaakt. We doen dan ook nauwelijks normale, of zelfs geassisteerde vaginale bevallingen, maar de messen moeten regelmatig getrokken worden voor keizersneden of zelfs om de hopeloos beschadigde of gexefnfecteerde baarmoeders helemaal te verwijderen.
Weinig vrolijk babygehuil op deze afdeling dus, want ook al lukt het ons gelukkig bijna altijd om de moeder te reddenx85voor het kind is het in meer dan de helft van de gevallen te laat. Dat is wel even slikken voor onze expat-verloskundigen. Kimberley heeft sinds kort versterking gekregen van Britse Zoxeb en samen proberen ze de moed erin te houden. Het is voor hun echt een feestje als we een levend babyx92tje op de afdeling hebben en broodnodig om de moed erin te houden.
Intussen is het gelukkig wel lekker druk op het x93family planningx94 spreekuur, dat nu al dagelijks gehouden wordt in plaats van 2 dagen per week. Als de dames in SL dan niet veilig willen komen bevallen, kunnen we misschien in elk geval zorgen dat ze zich niet om het jaar in de hachelijke gebeurtenis van een onbegeleide thuisbevalling hoeven te storten.

Gillende kindergekte op de poli:

Als ik zeg dat de rust in het ziekenhuis is teruggekeerd bedoel ik dat alleen in overdrachtelijke zin, want in realiteit is het behoorlijk druk. Vooral de toestroom van jonge kinderen is de laatste tijd niet meer te stuiten, omdat de zorg voor hen zo goed als gratis is. Dat gaf op de poli de laatste weken steeds meer problemen. De gangen waren afgeladen met gillende krijsende kinderen en we begonnen zelfs te merken dat de volwassen patixebnten hun heil elders gingen zoeken. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, want de volwassenen betalen wel en dragen daarbij voor een belangrijk deel bij aan de kosten voor de dagelijkse gang van zaken in het ziekenhuis. Hier moest dus een oplossing voor komen en sinds twee weken is dan ook een aparte x93under five clinicx94 geopend in een grote ruimte, in het nieuwe voedingscentrum. Hier worden per dag in hoog tempo krijsende kleuters gescreend en behandeld of opgenomen en dat werkt bijzonder goed. De rust op de poligangen is dus voorlopig weer teruggekeerd en de volwassenen vinden hun weg terug naar het ziekenhuis. Iedereen blij.

Londen:

De maand mei stond voor mij (Carla) vooral in het teken van een bezoek aan Londen voor de module x93Nutrition and public healthx94. In drie weken alles geleerd over surveys, micronutrients, livelihoods, food security, community based and facility based management enz. enz. Het jargon was niet van de lucht, maar het was bijzonder interessant. Verder natuurlijk ook 3 weken lekker kunnen genieten van alle westerse geneugten, zoals daar zijn de bioscoop, de kroeg, magnetronlasagne, Starbucks koffie, de H&M, parken, musea enz. enz.

Verder nog een paar daagjes naar Nederland ge-easyjet en bezoek gekregen van Hilde en Barry & Loraine in Londen, dus dat was allemaal heel gezellig. Bart heeft zich in de tussentijd in zijn uppie moeten redden in Sierra Leone (ah, zielig!), maar daar ook best leuke dingen meegemaaktx85.

Field-trip naar Kambia-district:

Terwijl Carla lekker in vibrant London zat moest ik (Bart) mezelf dus vermaken. x93Gelukkigx94 had ik lekker veel dienst in die periode, dus echt veel tijd om te vervelen bleef er niet over! Maar ondanks dit alles heb ik toch nog wel wat leuke dingen gedaan. Zo ben ik een lang weekend samen met onze manager Don en VSO-verpleegkundige Maria op field-trip naar het Westen van het land geweest. Doel van deze trip was om ons te orixebnteren in dit gebied omdat er (vage) plannen bestaan om wellicht hier in de toekomst een tweede ziekenhuis en voedingscentrum te gaan opzetten. Tot op dit moment beperkte onze reizen in Sierra Leone zich vooral tot Freetown en de prachtige stranden in de buurt van Freetown, dus het was erg leuk om eens een andere kant van Sierra Leone te zien. Uiteindelijk hebben we twee overheidsziekenhuizen (Port Loko en Kambia) bezocht en hebben we uitgebreid rondgekeken in het potentixeble gebied waar we eventueel zouden willen uitbreiden.

Een pasgeboren tweeling in het ziekenhuis van Kambia…

Enkele weken nadat ik voor het eerst dit gebied heb bezocht hebben Carla en ik, samen met onze teamgenoten Johan en Margot nogmaals een weekendtrip naar dit prachtige gebied gemaakt. Helaas werd ons bezoek toen wel wat overschaduwd door de roemloze ondergang van het Nederlands elftal tegen de Russen Lx85 Ach jax85 al met al was het wel een mooie ervaring om de wedstrijd NL – Rusland in een of andere schuur in Kambia (tegen de grens van Guinee) te zien en om dan te merken dat zelfs hier de mensen zeer Nederland gezind zijn. Er zat zeggen en schrijven een Rusland fan in de hele ruimte, maar helaas zat deze wel net voor onsx85 

Zelfs in het meest kleine plaatsjes kan men de "successen" van Oranje volgen…

Brug bij Kambia…

Eerste palmolie van de band:

Verder was er ook nog in de afwezigheid van Carla het historische moment dat de eerste palmolie van de band rolde in ons palmolieproject in Yele. Zoals jullie weten heeft de Lion Heart Foundation naast het ziekenhuis hier in Magbenteh ook nog een palmolieproject in Yele opgezet. Het idee is dat de inkomsten die hieruit voortkomen terug gaan stromen naar het ziekenhuis. Op deze manier zou uiteindelijk het ziekenhuis financieel onafhankelijk moeten worden van enige sponsoring vanuit het buitenland. Hoewel het half april tijdens ons bezoek met Martijn en Marieke (zie eerder web-log stukje) onwaarschijnlijk leek dat de eerste palmolie een maand later van de band af zou rollen (beter gezegd druipen) was het op 25 mei dan toch eindelijk zo ver. Met een kleine delegatie waren we van hier naar Yele afgereisd om getuige te kunnen zijn van deze historische gebeurtenis.

Het leven in het algemeen:

Na terugkeer uit de luxe in Londen was het wel even slikken om te merken dat het leven in Sierra Leone er in een maand tijd eerder moeilijker dan makkelijker op was geworden. In mei en juni was er namelijk een landelijke gascrisis, waardoor onze kok voortaan op houtskool moest koken, wat hem best lukte, maar minder culinaire hoogstandjes opleverde, en waardoor onze koelkasten a-functioneel geworden waren, dus geen koude drankjes of lekker broodbeleg (kaas, worst) meer. Verder zijn een aantal autox92s in het project inmiddels zo oud en afgereden, dat ze letterlijk door hun voegen beginnen te zakken, dus ook het aantal mogelijkheden tot weekendtripjes is drastisch gereduceerd en tenslotte is de regentijd natter en natter aan het worden met alle oncomfortabel klamme bedjes en stinkend wasgoed tot gevolg. Ook de gezondheidstoestand leidt hieronder. Ikzelf heb voor het eerst van mijn leven malaria gehad (het stikt ook echt van de muggenx85er valt nauwelijks meer tegen op te smeren) en vorige week was bijna het hele team geveld door een gastro-enteritis. Samen met het mindere eten, leidt dit de laatste weken dan ook tot een drastische afname in het gewicht en inmiddels zakken de broeken weer vol enthousiasme van onze kont.

Echterx85.er gloort licht aan de horizonx85x85sinds kort is Makeni namelijk een waar x93walhallax94 rijkerx85Het Wusum Hotel. Een waar voorbeeld van eerste wereld extravaganza, met een fantastisch zwembad, een fantastische kok, die o.a. fantastische lamsbout en spaghetti met crxe8me saus of bolognaise kan koken en een bizar hippe x93night clubx94 waar op een muurvullend televisie scherm onder andere de wedstrijden van het EK voetbal worden vertoond. De weekenden zullen nooit meer hetzelfde zijnx85..een plons in het zwembad en een wekelijkse bij-eet sessiex85het is allemaal mogelijk.

Het is dus duidelijk dat we van de opkomst en ondergang van het Oranjelegioen niets hebben hoeven missen. Op 9 juni (Bartx92s verjaardag) zijn we met het hele team in oranje tenue naar het Wusum Hotel getogen. Het leuke is dat de Sierra Leonezen ook dol op Nederland zijn, omdat ze een aantal spelers kennen uit de Engelse champions league. Dus het werd een dolle boel en een prachtige wedstrijd natuurlijk. 

Een maand vol x93eventsx94 in Juni:

Behalve het EK stond de maand Juni bol van de x93events. Op 17 juni werd het nieuwe TFC, met 100 bedden, feestelijk geopend. Gelukkig was het die dag droog, zodat alle hoogwaardigheidsbekleders (de deputy-minister of Health and Sanitation, de country representative van UNICEF, een aantal chiefs en paramount chiefs enz.) niet in de regen hoefden te speechen. Het werd een mooi feestje met dus veel speeches, zang en dans van de moeders van het TFC, lintjes knipperij en vooral eten voor ruim 200 man, door Bernhard en de huisstaf in de 24 uur ervoor bereidt op houtvuurtjes (respect!).

De opening kwam overigens geen dag te vroeg, want het oude TFC klapte echt letterlijk uit zijn voegen. Er lagen vlak voor de verhuizing bijna 90 kinderen opgenomen in een gebouw met een capaciteit van 40 bedden. De matrassen lagen echt overal, tot in het kantoortje van de supervisor aan toe. Als je dan ook nog bedenkt dat elk matras wordt x93bewoondx94 door het patientje, de moeder of oma en vaak ook nog 1 of 2 broertjes en zusjes, dan begin je een idee te krijgen over de mensenmassax92s die in de zaaltjes op elkaar gepakt zaten. Wonder boven wonder leidde het niet tot complete chaos, ruzies of epidemiexebn, maar iedereen was blij toen er verhuisd kon worden. Inmiddels ligt het nieuwe TFC ook al weer vol, met meer dan 100 kinderen en dus extra matrasjes op de vloeren en wordt er hard aan gewerkt om de oude ruimtes op te knappen, om voor extra capaciteit te zorgen. De reden van de drukte is dat het beruchte x93honger seizoenx94 is aangebroken. Vlak voor de regens is er gezaaid, maar de nieuwe oogst is voorlopig nog niet binnen en de oude oogst begint al op te raken. Verder geeft het natte weer veel meer malaria en diarree problemen, wat slecht gevoede kinderen over het randje duwt en last but not least zuchtten de arme Sierra Leonezen zeer hard onder de stijgende voedselprijzen. Wij vinden het zeer zuur dat een land wat alle winden mee nodig heeft om uit het slop te kruipen nu weer met dit soort wereldwijde marktwerking geconfronteerd moet worden. Het lijkt wel alsof het niet goed mxe1g gaan hier. Maar goedx85.dat is voor de hoge heren om oplossingen voor te bedenken. In de tussentijd stoppen wij de kindjes hier vol met power-melk en hopen we op betere tijden.

Twee dagen na de opening van het TFC konden Don en Maria met een gerust hart naar hun afscheidsfeestje. Na allebei ruim een jaar in Sierra Leone te zijn geweest en onder andere heel hard gewerkt te hebben om het nieuwe TFC te realiseren, zat hun taak erop. Speciaal voor de gelegenheid was in Makeni een zaaltje afgehuurd, waar het voltallige personeel van het ziekenhuis en allerlei vrienden/kennissen uit Makeni de hele avond zijn komen drinken, eten en dansen. Het was een fantastisch swingend feest, zoals wij hier in elk geval nog niet meegemaakt hebben en het personeel vond het ook geweldig!

Verhuizing:

Met het vertrek van Don, kwam zijn huis vrij en zijn wij een huisje opzij verhuisd. We zijn nu dus de trotse bewoners van de hoekwoning nr 1! Hierdoor hebben we wat meer licht in huis en wat minder x93lastx94 van de buren.